Τα Ολύμπια Νέα

Τοπικά Νέα

Σύμβολο χειραφέτησης ή συνταγή ζωής;

 

Ε.: Παρόλη την τραυματική εμπειρία εσύ και σε αποδυτήρια μπήκες και στο ρινγκ ανέβηκες και έφυγες και με ψηλά το κεφάλι!

Ρ.: Ναι! Δεν ήθελα να επιτρέψω σε κάποιον άλλον να μου σταματήσει την καριέρα! Από μικρή είχα βάλει στόχο, πως θα σταματήσω το μποξ στα 30. Και όντως, τον τελευταίο μου αγώνα τον έδωσα σε ηλικία 30 ετών και 2 μηνών. Δεν θέλω να αφήσω σε κανέναν άλλον να αποφασίζει για τη ζωή μου. Και αυτό το είχα στο μυαλό μου από μικρή, απλά το κατάλαβα στα 25 όταν γνώρισα τον Κώστα!

 

Ε.: Τι είναι ο Κώστας για σένα;

Ρ.: Τα πάντα! Όλη η ζωή μου! (είναι το μοναδικό σημείο, όπου η Ρόλα δακρύζει!)

 

Ε.: Να αφήσουμε αυτό το δύσκολο, αλλά και συνάμα πολύ αισιόδοξο και με πολλά μηνύματα κεφάλαιο της ζωής σου και να επιστρέψουμε σε κάτι πιο ευχάριστο. Πότε ήρθες πρώτη φορά στην Πιερία και ποια ήταν η πρώτη εντύπωση;

Στην Ελλάδα είχα έρθει πρώτη φορά το 2010, για τρεις μέρες στη Θεσσαλονίκη. Είναι ωραία, είναι μεγάλη πόλη, αλλά δεν είναι σαν την Κατερίνη! Στην Πιερία ήρθα πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2011. Μου άρεσαν τα πάντα! Ο καιρός, οι άνθρωποι, η ντομάτα! (γέλιο) Ναι είναι κανονική ντομάτα! (γέλιο). Ένιωσα σαν να επέστρεψα στο σπίτι μου, πραγματικά! Δεν είναι κάτι μεμονωμένο που μπορώ να πω ότι μου άρεσε, αλλά το σύνολο όλων αυτών των πραγμάτων που με έκανε να νιώσω από την πρώτη στιγμή πως εδώ είναι το σπίτι μου!

Τώρα πλέον μένουμε μόνιμα στην Κατερίνη…

 

Ε.: Θα επέστρεφες μόνιμα στη Γερμανία;

Ρ.: Όχι! Δεν το θέλω. Εκεί έχω τη μητέρα μου και τον αδελφό μου, πηγαίνω για διακοπές, αλλά εδώ στην Ελλάδα νιώθω πιο ελεύθερη! Στη Γερμανία δεν είχα προσωπική ζωή. Όπου και να πάω, ζητούν αυτόγραφα, ζητούν να βγουν φωτογραφία μαζί μου, δεν μπορώ να κυκλοφορήσω ελεύθερα. Εκεί αισθανόμουν πιεσμένη. Φαντάσου, ο δεύτερος αγώνας μετά τον τραυματισμό μου, μεταδόθηκε από το Αλ Τζαζίρα και είχε 22 εκατομμύρια views!

Δεν λέω, μου άρεσε όλο αυτό, είναι ωραίο να είσαι γνωστός και να σε θαυμάζει ο κόσμος, αλλά πλέον ήθελα να έχω προσωπική ζωή. Επίσης η ζωή μας έχει αλλάξει. Έχουμε δύο παιδιά, έχουμε αλλάξει συνήθειες, δεν υπάρχει λόγος να πάμε κάπου αλλού. Μπορούσαμε να ζήσουμε και στην Αυστραλία, μας αρέσει η χώρα, αλλά επιλέξαμε Ελλάδα! Μου αρέσει πάρα πολύ εδώ.

 

Ε.: Η ζωή σου έχει γίνει βιβλίο και ετοιμάζεται να γίνει και ταινία στο Χόλυγουντ. Θα ήθελες να δεις την ζωή σου σε ταινία;

Ρ.: Δεν ξέρω! (γέλιο). Άλλες φορές σκέφτομαι πως θα ήθελα, άλλες φορές σκέφτομαι πως δεν θέλω.

 

Ε.: Ρόλα, πλέον ζεις μόνιμα στην Κατερίνη και μαζί με τον Κώστα έχετε σχολή όπου προπονείτε αθλητές στο μποξ. Βλέπεις να υπάρχουν ταλέντα που μπορεί να κάνουν καριέρα στο άθλημα;

Ρ.: Έχω συναντήσει πολλά ταλέντα. Οι Έλληνες γενικώς είναι φανατικοί με τα αθλήματα, έχουν πολύ ενέργεια, αλλά υπάρχει ένα… θεματάκι! Δεν κάνουν τα βήματα ένα-ένα… Θέλουν από το πρώτο βήμα να πάν στο τέταρτο! Μα αν δεν μάθεις να περπατάς πώς θα μάθεις να παίζεις πχ ποδόσφαιρο; Επίσης, μου κάνει εντύπωση, ότι γίνονται αθλητικές διοργανώσεις και στις αφίσες αντί να υπάρχει ο αθλητής, υπάρχει ο προπονητής! Για μένα η εστίαση πρέπει να γίνεται μόνο στον αθλητή! Αυτός είναι πρωταγωνιστής. Γενικώς υπάρχουν πολλά ταλέντα, αλλά αν δεν αλλάξει η νοοτροπία από τους δασκάλους πρώτα από όλα, δεν θα καταφέρουμε να βγάλουμε ούτε άλλη Ρόλα, ούτε άλλον Ζαμπίδη και είναι κρίμα γιατί υπάρχουν πολλά ταλέντα.

Οι Έλληνες είναι λαός ψυχολογίας. Είναι ή πολύ στα πάνω του ή πολύ στα κάτω του και αυτό τον απομακρύνει από την πραγματικότητα