Τα Ολύμπια Νέα

Τοπικά Νέα

Σύμβολο χειραφέτησης ή συνταγή ζωής;

Πριν γνωρίσω τον Κώστα, η ζωή μου ήταν γυμναστήριο-σπίτι και η οικογένειά μου. Δεν κοιτούσα τίποτε άλλο, λες και φορούσα παρωπίδες, επειδή ήμουν προσηλωμένη σε έναν στόχο. Βέβαια, μέχρι τότε, δεν είχε εμφανιστεί μια «πρόκληση» στη ζωή μου που θα με έβγαζε από τον δρόμο μου. Έτσι, όταν γνώρισα τον Κώστα… Το πρόβλημα νομίζω δεν είναι ο Κώστας. Ήταν ο πατριός μου, διότι ήταν η πρώτη φορά που του είπα «όχι» και πάτησα «πόδι», επειδή κατάλαβα ότι υπάρχει ζωή και έξω από τον αθλητισμό!

Πιστεύω ότι το πρόβλημα του δεν ήταν ο Κώστας. Αν ήταν ο Κώστας το πρόβλημά του, θα έκανε σ’ αυτόν κακό! Το πρόβλημα ήταν ότι για πρώτη φορά πήρα μια απόφαση μόνη μου! Ο πατριός μου αιφνιδιάστηκε από την αποφασιστικότητά μου, διότι για πρώτη φορά κάτι γίνεται όπως θέλω εγώ και όχι όπως έχει αποφασίσει εκείνος.

 

Ε.: Φτάνουμε στο σημείο, όπου ο πατριός σου, αντιδρώντας στο ότι εσύ αποφασίζεις στη ζωή σου, μπαίνει στα αποδυτήρια, πυροβολεί δύο άνδρες της ασφάλειας, αλλά και εσένα. Σε τραυματίζει σοβαρά στα πόδια και στο χέρι. Θέλω να μου πεις, όταν πλέον έχεις ξυπνήσει στο νοσοκομείο, μετά από όλο αυτό το σοκ, αν έχει περάσει από το μυαλό σου, ότι δεν θα ξαναπαίξεις μποξ…

Ρ.: Στο νοσοκομείο το πρόβλημα ήταν άλλο! Όταν συνήλθα, η πρώτη ερώτηση που έκανα ήταν αν θα μπορέσω να περπατήσω ξανά! Το μικρότερό μου πρόβλημα ήταν το άθλημα! Οι γιατροί δεν ήξεραν να μου πουν ούτε καν αν θα μπορέσω να περπατήσω κανονικά ή τι προβλήματα θα δημιουργηθούν στο μέλλον.

Όταν κάποια στιγμή, ήρθαν οι γιατροί και μου είπαν πως δεν θα ξαναμπορέσω να παίξω μποξ τότε πραγματικά έχασα τον κόσμο μου! Μετά τις πρώτες 6 εβδομάδες νοσηλείας μου, κατά τις οποίες υποβλήθηκα σε 9 επεμβάσεις σε πόδια και χέρι και βεβαιώθηκαν οι γιατροί ότι δεν θα κουτσαίνω, τότε τη μόνη ερώτηση που έκανα στον εαυτό μου, δεν ήταν εάν θα ξαναπαίξω μποξ, αλλά πότε θα μπω στο γυμναστήριο… Τα πρώτα μου τρία βήματα μετά τον τραυματισμό τα έκανα μετά από 4 εβδομάδες και ήταν σαν Μαραθώνιος. Τη δεύτερη μέρα σηκώθηκα μόνη μου και με έψαχναν! Είχα αποφασίσει ότι τις μεγάλες αποφάσεις στη ζωή μου θα τις παίρνω μόνο εγώ! Είχα πει πως ότι αφορά εμένα και τη ζωή μου, θα αποφασίζω εγώ και μόνο εγώ.

Και για να απαντήσω στο αρχικό ερώτημά σου. Δεν πέρασε στιγμή από το μυαλό μου η ερώτηση «θα καταφέρω να παίξω μποξ;». Για μένα δεν υπήρξε τέτοιο ερώτημα, παρά μόνο μια απόφαση και ένας στόχος: θα ξαναπαίξω μποξ! Δεν θα άφηνα σε κανέναν με δικές του ενέργειες, όπως ήταν ο πυροβολισμός από τον πατριό μου, να μου στερήσει κάτι από τη ζωή μου. Δεν θα είχα καταφέρει τίποτα αν ρωτούσα τον εαυτό μου «θα το καταφέρω;»

 

Ε.: Μετά από πόσο καιρό ξεκίνησες τις προπονήσεις;

Ρ.: Μετά από πολλές εγχειρήσεις και μετά από έναν χρόνο, ξεκίνησα χαλαρές προπονήσεις. Η νοσηλεία μου στο νοσοκομείο, ήταν ο πιο σκληρός και δύσκολος αγώνας της ζωής μου

 

Ε.: Μετά από αυτόν τον επίπονο αγώνα ζωής, έρχεται η στιγμή της επιστροφής στο ρινγκ. Πες μου για τα συναισθήματα της στιγμής…

Ρ.: Πάντα είχα τη θέληση και το ταλέντο, αν και θεωρώ, ότι δεν ήμουν το υπερταλέντο! Όμως η δύναμή μου, από μικρό παιδί, ήταν ότι δεν έκανα πίσω! Δεν τα παρατούσα! Όσο μεγάλο και αν ήταν το πρόβλημα, εγώ θα το ξεπερνούσα. Για μένα μεγάλη σημασία έχει το πώς βλέπεις το πρόβλημα που έχεις μπροστά σου και η ψυχολογία με την οποία θα το αντιμετωπίσεις. Ακόμη και στην καθημερινότητά μου όταν αντιμετωπίζω πρόβλημα, δεν μένω σ’ αυτό, αλλά λέω πώς θα το αντιμετωπίσω.

Η πραγματικότητα είναι πως κατάλαβα τι ρόλο παίζει η ψυχολογία, όταν έπρεπε να γίνει η επιστροφή στο ρινγκ.

 

Ε.: Η απορία μου είναι, πώς ένας αθλητής μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό, πολύ περισσότερο όταν αυτός προέρχεται από 4 σφαίρες, αποβάλει από το μυαλό του όλο αυτό το πρόβλημα και πατάει γήπεδο…

Ρ.: Σκέψου ότι στην περίπτωσή μου υπήρχαν επιπλέον προβλήματα του τραυματισμού. Το ατύχημα, έγινε μέσα στα αποδυτήρια και τους πρώτους 6 μήνες δεν μπορούσα να μπω σε αποδυτήρια ή να κλείσω την πόρτα. Στον αθλητισμό, όταν έχεις σωματικά προβλήματα, είναι μόνο εκείνη τη στιγμή. Όταν όμως έχεις βιώσει μια τρομακτική κατάσταση όπως εγώ, σου δημιουργούνται άλλα προβλήματα. Ακόμη και μπαλόνι να σκάσει πλέον τρομάζω. Δεν μπορώ καν να δω ταινία όπου έχει πυροβολισμούς ή ακόμη και να ακούσω βεγγαλικά. Και να φανταστείς ότι όταν έγινε το συμβάν, μέσα στα αποδυτήρια ήταν ακόμη τρεις άνδρες κομάντο…