Τα Ολύμπια Νέα

Τοπικά Νέα

Σύμβολο χειραφέτησης ή συνταγή ζωής;

 

Ε.: Μέχρι τότε είχες παίξει σε διεθνείς αγώνες;

Ρ.: Μέχρι να μπω στα 18 δεν είχα βγει για αγώνες στο εξωτερικό, αλλά είχα πάρει όλους τους τίτλους στο Γερμανικό πρωτάθλημα. Να φανταστείτε ότι σε μια χρονιά πήρα το πρωτάθλημα στο μποξ, στο κίνγκ μποξ και στο μουάι-τάι

Θα σου πω το πιο ενδιαφέρον όμως, από όταν ήμουν 13 ετών. Τότε όλοι μου λέγανε ότι «εντάξει, είσαι καλή, για κορίτσι…». Τότε πήγα στον προπονητή και του είπα, ότι θέλω να παίξω με αντίπαλο, για να δω το επίπεδό μου, χωρίς να με ενδιαφέρει αν θα είναι αγόρι ή κορίτσι.

Πραγματικά, βρήκαν μια μποξέρ για να αγωνιστώ την οποία περνούσα κατά 8 κιλά, αλλά αυτή ήταν 13 χρόνια μεγαλύτερη από μένα. Εκείνη 26 κι εγώ 13… Αυτός ο αγώνας επειδή ούτε τα κιλά μας ήταν ίδιας κατηγορίας, ούτε η ηλικία μας, θα ήταν ανεπίσημος και χωρίς να μετρούν οι πόντοι. Για μένα, αυτή ήταν η πιο φοβερή μάχη που έδωσα! Κέρδισα αυτόν τον αγώνα, αλλά και οι δύο φύγαμε από το ρινγκ μέσα στα αίματα!

Εκείνον τον αγώνα τον παρακολούθησε και ο πρόεδρος της Γερμανικής Ομοσπονδίας του Αθλήματος. Μέχρι τότε, δεν με ήξερε κανένας! Όταν τελείωσε λοιπόν ο αγώνας, ήρθε ο πρόεδρος και μου λέει: «ρε κορίτσι μου, ξέρεις με ποια έπαιξες; Αυτή η αθλήτρια πήρε το Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα!». Κι εγώ την είχα νικήσει! Η αλήθεια είναι ότι αν ήξερα ποια ήταν η αντίπαλός μου, δεν θα έπαιζα! Όταν το έμαθα έτρεμαν τα πόδια μου και όχι όσο έπαιζα μαζί της!

 

Ε.: Η ψυχολογία δηλαδή είναι τόσο σημαντική;

Ρ.: Σε κάποιο επίπεδο είναι πάρα πολύ σημαντική! Άμα δεν έχεις σε ισορροπία την ψυχολογία σου, έχεις χάσει πριν καν ξεκινήσεις τον αγώνα

 

Ε.: Οι διεθνείς επιτυχίες πότε έρχονται…

Ρ.: Όταν έγινα 18 και ξεκίνησα τους αγώνες και στο εξωτερικό, μόνο εκείνη την χρονιά έδωσα 14 αγώνες! Το νορμάλ είναι έως και 5 αγώνες τη χρονιά, διότι μιλάμε για ένα αγώνισμα που κάθε αγώνας έχει 10 γύρους των δύο λεπτών, χωρίς προστατευτικό στο κεφάλι και καταλαβαίνετε πόσο επίπονο είναι! Από τους 14 αγώνες εκείνης της χρονιάς έχασα μόλις του δύο. Εκείνη την χρονιά, εκπλήρωσα τον πρώτο μου στόχο, που ήταν να γίνω 18 ετών και να παίζω αγώνες! Και συνέχιζα να παίζω έως το 2014.

Θέλω να συμπληρώσω, πως πάντα επέλεγα να αγωνίζομαι με τις κορυφαίες αθλήτριες. Επέλεγα να συμμετέχω ή να διοργανώνω πρωταθλήματα με τις καλύτερες αθλήτριες γιατί για εμένα αξία είχαν οι νίκες που κατάφερνα με ισάξιες ή και καλύτερες αθλήτριες. Θα μπορούσα να επιλέγω αντιπάλους που ήταν χαμηλά στη λίστα της Παγκόσμιας κατάταξης, αλλά δεν ήταν κάτι που με γέμιζε. Υπάρχουν αθλήτριες που έχουν καλύτερο ρεκόρ, αλλά είναι ελάχιστες που έχουν το δικό μου ρεκόρ, ακριβώς λόγο της δυναμικότητας των αντιπάλων μου

 

Ε.: Και πόσους αγώνες έχασες στην καριέρα σου;

Ρ.: Στην επαγγελματική κατηγορία, στην τοπ κατηγορία, έχασα μόνο έναν. Ήταν μετά το συμβάν του σοβαρού τραυματισμού μου. Εκείνη την ημέρα όμως ήμουν διοργανώτρια, ήμουν αθλήτρια και γενικά δεν ήμουν απόλυτα συγκεντρωμένη μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι. Φανταστείτε ότι εκείνη την ημέρα είχαν πουληθεί 6.800 εισιτήρια, σε μια διοργάνωση της οποίας την ευθύνη είχα εγώ και ο Κώστας.

 

Ε.: Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν στους στόχους σου;

Ρ.: Δυστυχώς, τότε δεν ήταν ακόμα Ολυμπιακό άθλημα. Οπότε έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Και η απόφαση ήταν να πάω στο επαγγελματικό μποξ. Αν ήξερα πως σίγουρα θα γινόταν Ολυμπιακό το άθλημα εννοείται ότι θα ήταν ο βασικός στόχος μου. Επίσης, είχα βάλει ως στόχο ήδη από τα 13 μου χρόνια, ότι θα σταματούσα το μποξ μόλις συμπλήρωνα τα 30 έτη! Ε εντάξει, 20 χρόνια είναι αρκετά!

 

Ε.: Ρόλα, αντιλαμβάνομαι πως ο Κώστας είναι ο κορυφαίος άνθρωπος στη ζωή σου. Πώς γνωριστήκατε;

Ρ.: Γνωριστήκαμε στο γυμναστήριο, όπου κάναμε και οι δύο τις προπονήσεις μας. Πιο κοντά ήρθαμε το 2010

 

Ε.:Στο «πικ» της καριέρας σου, γνωρίζεις τον Κώστα, αλλά αντιμετωπίζεις και το μεγαλύτερο πρόβλημα, αφού ο πατριός σου διαφωνεί για αυτήν την σχέση και τελικά σε πυροβολεί 4 φορές, λίγα λεπτά πριν ανέβεις στο ρινγκ για να αγωνιστείς… Θέλεις να μου πεις για αυτό;

Το πρόβλημα σ’ αυτό το περιστατικό, σ’ αυτήν την αντίδραση του πατριού μου, δεν εξηγείται απλά. Το πρόβλημα υπήρχε πάντα. Ως άνθρωπος, ως γυναίκα δεν μπορούσα να ζήσω ελεύθερα. Δεν μπορούσα να αποφασίζω για τον εαυτό μου, ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα, όπως πχ το να βγω μια βόλτα και πολύ περισσότερο με ποιον θα βγω. Παρόλα αυτά, μέχρι να γνωρίσω τον Κώστα, δεν είχα συνειδητοποιήσει αυτούς τους περιορισμούς ή δεν με ενοχλούσαν. Όταν γνώρισα τον Κώστα όμως, ξεκίνησα να παίρνω κάποιες αποφάσεις μόνη μου! Ήμουν 25 ετών… Το πρόβλημα τελικά ήταν, πως όταν γνώρισα τον Κώστα, πήρα μόνη μου μια απόφαση!