Τα Ολύμπια Νέα

Τοπικά Νέα

Σύμβολο χειραφέτησης ή συνταγή ζωής;

 

Ε.: Με τα πολλά, από ότι καταλαβαίνω, πείθεται ο προπονητής σου! Τι έγινε από εκείνη τη στιγμή που μπήκες στο ρινγκ; Αλλάζεις χαρακτήρα;

Ρ.: Η αλλαγή έγινε πολύ γρήγορα! Μέσα σε 2 με 3 μήνες! Ξαφνικά κατάλαβα πόσο μου αρέσουν τα σπορ και πόσο μ αρέσει η προπόνηση. Από εκείνη τη στιγμή, δεν αντιμετώπισα ξανά πρόβλημα στο σχολείο από τους συμμαθητές μου. Και να φανταστείτε, ότι δεν είπα καν ότι ξεκίνησα μποξ. Απλά η αυτοπεποίθησή μου είχε ενισχυθεί τόσο που το κατάλαβαν, χωρίς καν να χρειαστεί να τους το πω ή πολύ περισσότερο να πιαστώ στα χέρια μαζί τους. Ευτυχώς, ποτέ και πουθενά, εκτός από το ρινγκ βέβαια, δεν χρειάστηκε να παίξω μπουνιές! (γέλιο)

 

Ε.: Ισχύει αυτό που υποστηρίζουν οι άνθρωποι οι οποίοι ασχολούνται με τις πολεμικές τέχνες, πως δυσκολότερα μπλέκουν σε φασαρίες, επειδή ακριβώς ξέρουν τις δυνατότητές τους;

Ρ.: Ναι είναι αλήθεια! Εσύ ο ίδιος, ξέρεις τι μπορείς να κάνεις και δεν χρειάζεται να το αποδείξεις σε κανέναν άλλον. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μέσα από αυτά τα αθλήματα, αποκτάς μια ισορροπία με τον εαυτό σου. Και όταν έχεις ισορροπία είσαι ήρεμος. Όπως ένας γονιός ξέρει εκ των προτέρων ότι έχει και περισσότερη δύναμη, αλλά και περισσότερες γνώσεις από το παιδί του, δεν χρειάζεται να σηκώσει χέρι επάνω του για να του το αποδείξει! Θα προσπαθήσει με ηρεμία και διάλογο να λύσει τη διαφορά και να δώσει στο παιδί να καταλάβει το σωστό.

 

Ε.: Στο γυμναστήριο πήγες για να αποκτήσεις αρχικά αυτοπεποίθηση. Πότε όμως καταλαβαίνεις και αποφασίζεις πως εσύ, θες να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο άθλημα;

Ρ.: Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι αυτό ήθελα να κάνω! Έφαγα «φλασιά» όπως λέτε και στην Ελλάδα. Για μένα από εκείνη τη στιγμή, δεν υπήρχε κάτι άλλο! Λες και είχα γεννηθεί τότε!

 

Ε.: Δηλαδή, μέχρι τα 9 σου χρόνια είχες έναν πατριό που έκανε μποξ και μέχρι να σε πάρει στο γυμναστήριο, δεν σου είχε περάσει από το μυαλό ότι μπορεί να κάνεις κι εσύ αυτό το άθλημα;

Ρ.: Όχι, ποτέ! Όταν ξεκίνησα δεν είπα «θέλω να γίνω παγκόσμια πρωταθλήτρια ή να ασχοληθώ επαγγελματικά με το άθλημα». Όμως η όλη προπόνηση, το ίδιο το άθλημα, είχε κάτι που με γέμιζε και με έκανε να αισθάνομαι καλά. Είχα καταλάβει ότι με βοηθούσε στη ζωή μου.

 

Ε.:Έχανες προπόνησεις;

Ρ.: (γέλιο) Μόνο όταν ήμουν άρρωστη! Δεν υπήρχε ποτέ πίεση από το σπίτι για να πάω προπόνηση. Ήθελα να πάω, μου άρεζε η προπόνηση. Μη σας πω, ότι γινόταν το αντίθετο! Οι γονείς μου όταν ήθελαν να με συνετίσουν πχ όταν δεν έφερνα καλούς βαθμούς από το σχολείο, με απειλούσαν ότι αν δεν προσπαθήσω περισσότερο με τα μαθήματα, θα μου σταματήσουν την προπόνηση! Και ξέρεις αυτή η τιμωρία, είχε πάντα καλά αποτελέσματα!

Η οικογένειά μου έχει σχέση με τον αθλητισμό. Η αδελφή μου έχει πάρει παγκόσμιες διακρίσεις στην ενόργανη γυμναστική, στους Παναραβικούς αγώνες… γενικά έχουμε μια μεγάλη σχέση με τον αθλητισμό… μόνο ο αδελφός μου δεν ασχολείται (γέλιο)

 

Ε.:Πότε ξεκινάς σε επαγγελματικό επίπεδο;

Ρ.: Τον πρώτο επαγγελματικό αγώνα, τον έδωσα το 2007. Όμως από τη στιγμή που τελείωσα το σχολείο, η μοναδική μου ασχολία ήταν μόνο το μποξ. Για να φτάσω στην ανώτερη επαγγελματική κατηγορία έδωσα τουλάχιστον 60 αγώνες! Όμως όπως σας είπα, από τη στιγμή που τελείωσα το σχολείο η προπόνηση μου ήταν αυτή που κάνει ένας επαγγελματίας μποξέρ. Αν δεν κάνεις αυτήν την προπόνηση, όσους αγώνες και να δώσεις δεν θα καταφέρεις ποτέ να ανέβεις στην μεγάλη κατηγορία. Και μιλάμε για δύο φορές την ημέρα προπόνηση, έξι φορές την εβδομάδα και εννοείται αυστηρή διατροφή. Παράλληλα παρακολουθούσα σεμινάρια, διάβασμα θεωρία και ότι άλλο ήξερα πως θα με βοηθήσει για να φτάσω στο υψηλότερο επίπεδο. Αυτό που θέλω να πω, είναι πως για να φτάσεις σε επαγγελματικό επίπεδο στο μποξ θα πρέπει να λειτουργείς σαν επαγγελματίας χρόνια πριν τον πρώτο επαγγελματικό σου αγώνα.

 

Ε.: Εκπροσώπησες σε μεγάλους αγώνες την Εθνική Γερμανίας. Σε ποια ηλικία κλήθηκες;

Ρ.: Η Γερμανία δεν είχε εθνική ομάδα μποξ στις γυναίκες. Φανταστείτε ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν χώρες που είχαν αναπτύξει το γυναικείο μποξ, όπως η Τουρκία και ήταν 5 χρόνια μπροστά από τη Γερμανία. Εκείνη την εποχή λοιπόν, το 2002, οι Γερμανοί πήραν από κάθε κατηγορία (κιλών) την καλύτερη αθλήτρια του μποξ και έκαναν την Εθνική Ομάδα. Παρόλα αυτά, δεν παίρναμε μέρος σε αγώνες στο εξωτερικό. Κάναμε όμως προπόνηση μαζί, παρακολουθούσαμε σεμινάρια και τέλος πάντων ξεκινούσε η προεργασία για τη συγκρότηση μιας ομάδας. Όταν τελικά «χτίστηκε» η πρώτη Εθνική Ομάδα σε ηλικία 17 ετών, επιλέχθηκα κι εγώ για την Εθνική και μάλιστα ως αρχηγός της ομάδας.