Τα Ολύμπια Νέα

Τοπικά Νέα

Σύμβολο χειραφέτησης ή συνταγή ζωής;

Rola El-Halabi Παπαστεργίου:04-05

 

Η Γερμανολιβανέζα Παγκόσμια πρωταθλήτρια του μποξ Rola El-Halabi Παπαστεργίου, εξιστορεί στην ΕΠΤΑ την ζωή της, πριν αυτή βγει στο πανί του κινηματογράφου, στέλνοντας ένα μήνυμα στις γυναίκες του κόσμου

 Συνέντευξη στον Βαγγέλη Ν. Ζαμαντζά  

Θα μπορούσα να ξεκινήσω την εισαγωγή παρουσιάζοντας την Ρόλα Ελ-Χαλάμπι Παπαστεργίου με το δημοσιογραφικό κλισέ «η ζωή της, θα γινόταν ένα υπέροχο βιβλίο και γιατί όχι και ταινία»… Θα ήταν μια εύκολη εισαγωγή, αλλά στην περίπτωση της Ρόλας, η ζωή της και βιβλίο έγινε και ετοιμάζεται να γίνει και ταινία στο Χόλυγουντ.

 

Μια από τις κορυφαίες αθλήτριες του κόσμου στο μποξ (και στο κικ μπόξινγκ) αποφάσισε να αφήσει την Γερμανία, να γυρίσει την πλάτη στην δημοσιότητα και να πείσει τον άντρα της, τον Κατερινιώτη Κώστα Παπαστεργίου, να ζήσουν μόνιμα στην Κατερίνη. Η ιστορία τους, θα ήταν ενδιαφέρουσα και μόνο αν υπήρχε το «αθλητικό κομμάτι». Στην περίπτωσή της όμως, η ζωή τής Ρόλα, οι μεγάλες αποφάσεις (από την ημέρα που μπήκε στο ριγκ σε ηλικία 9 ετών) μέχρι τον σοκαριστικό τραυματισμό της και την επιστροφή στην κορυφή του κόσμου, αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα ζωής, μια πραγματική «Συνταγή ζωής», θάρρους, υπομονής, επιμονής και χειραφέτησης.

Συνομιλώντας με την Ρόλα και τον Κώστα, νομίζω ότι δεν ήταν καθόλου δύσκολο να καταλάβω πώς τον έπεισε να αφήσουν τη Γερμανία και να έρθουν στην Ελλάδα, αφού πέρα από τα δυο παιδιά τους, τούς ενώνει εκείνη η αγάπη η οποία δηλώνει παρούσα σε κάθε βλέμμα του ενός προς τον άλλον. Ο Κώστας ήταν για την Ρόλα η «σπίθα» που άναψε το φυτίλι της χειραφέτησής της και όλα όσα τραυματικά βίωσε από τον πατριό της. Ο Κώστας, όπως λέει η ίδια, είναι τα πάντα, είναι όλος ο κόσμος της! Και ήταν η μοναδική στιγμή κατά τη διάρκεια αυτής της συνομιλίας, που η Γερμανολιβανέζα Παγκόσμια Πρωταθλήτρια, ξέσπασε σε λυγμούς…

 

Η Ρόλα Ελ-Χαλάμπι σε λίγες γραμμές

Γεννημένη στο Λίβανο, μεγάλωσε στη Γερμανία μαζί με την μητέρα της και τον πατριό της. Ξεκίνησε να ασχολείται με το μποξ από 9 χρονών και έγινε Πρωταθλήτρια Γερμανίας, αρχηγός της Εθνικής Ομάδας Γερμανίας, πρωταθλήτρια Ευρώπης και Παγκόσμια Πρωταθλήτρια του μποξ.

Στο «πικ» της καριέρας της, πυροβολείται στα αποδυτήρια (λίγο πριν αγωνιστεί ενώπιον 3.500 θεατών στο Βερολίνο), από τον πατριό της. Οι τέσσερις σφαίρες (στα πόδια και στο ένα χέρι της), οι πάνω από 13 χειρουργικές επεμβάσεις και η πολύμηνη νοσηλεία της στο νοσοκομείο, δεν στάθηκαν ικανές να της «κόψουν» το μποξ. Ούτε καν τα ψυχολογικά τραύματα που της δημιούργησε το γεγονός πως έπεσε θύμα του πατριού της.

Η Ρόλα επανήλθε στο ρινγκ, έχοντας στο πλευρό της τον Κώστα, νίκησε (ξανά) και στα 30 χρόνια της, επέλεξε να «κρεμάσει» τα γάντια της. Η ίδια εξάλλου είχε αποφασίσει ότι δεν θα επέτρεπε σε κανέναν άλλον να αποφασίσει για αυτήν, ούτε καν όταν βρέθηκε τραυματισμένη από τις σφαίρες στα αποδυτήρια του γηπέδου στο Βερολίνο. Η Ρόλα για τους Γερμανούς είναι μια ξεχωριστή αθλήτρια, ένα ίνδαλμα θέλησης. Αρκεί κάποιος να γράψει στο google το όνομά της για να εντυπωσιαστεί από τα κατορθώματα αυτής της γυναίκας. Αρκεί, να δει στο youtube τον δεύτερο αγώνα της (μετά τον τραυματισμό της) που μεταδόθηκε από το Αλ Τζαζίρα, έχοντας 22 εκατομμύρια θεατές!

Σήμερα η Ρόλα, ζει στην Κατερίνη δηλώνοντας ότι εδώ πραγματικά αισθάνεται σαν το σπίτι της και μαζί με τον Κώστα, μυούν δεκάδες μικρά (ή και μεγαλύτερα) παιδιά στα μυστικά του μποξ.

Αγαπητοί αναγνώστες, σας παρουσιάζω έναν άνθρωπο, ιδανικό παράδειγμα για κάθε αθλητή, για κάθε γυναίκα που θέλει να πάρει τη ζωή στα χέρια της, για κάθε άνθρωπο που δεν το βάζει κάτω…

 

ΕΠΤΑ: Θυμάσαι την πρώτη φορά που φόρεσες γάντια και πώς ασχολήθηκες με ένα τόσο δυναμικό άθλημα το οποίο θεωρείται ανδρικό;

Ρόλα: Ναι θυμάμαι! Ήμουν 9 χρονών. Σ’ αυτήν την ηλικία, είχα κάποια προβλήματα στο σχολείο με τους συμμαθητές μου, οι οποίοι με πείραζαν, αυτό που λέμε σήμερα έπεφτα θύμα «μπούλινγκ». Εκείνη την εποχή ο πατριός μου έκανε Κινγκ Μποξ και αυτός πρότεινε να με πάρει στο γυμναστήριο. Μάλιστα, το πρώτο που είπε ο προπονητής ο οποίος γνώριζε πόσο «φοβισμένο» παιδί ήμουν, όταν με είδε στο γυμναστήριο, ήταν «όχι, δεν την θέλω, είναι και κορίτσι». Και μιλάμε για μια εποχή που δεν υπήρχαν πολλά κορίτσια στη Γερμανία που έπαιζαν μποξ.