Τα Ολύμπια Νέα

Κοινωνικά

Μανίτσα έρθεν Άνοιξην και ο Καλομηνάς – ι, νασάν εκείνον που θ΄εφτάει τη Λαμπρήν με τ΄ εσάς – ι.

Σα τρία Λαμπροήμερα τα τέρτια όλια ανασπάλκουν…

Αποθαμέν΄πα χαίρουνταν, θ΄άφτ΄ν ατ΄ς πολλά κερία…

αμαρτωλοί πα χαίρουνταν, θα πά΄νε εσχωρίουν…

οι γεροντάδες χαίρουνταν, θα πά΄νε κοινωνίζ΄νε…

Έτσι, τα τρία Λαμπροήμερα τα μαγαζιά των Ποντίων ήταν κλειστά. Αν αναλογιστεί κανείς ότι, ιδίως στην Τραπεζούντα, μεγάλο μέρος των εμπορικών καταστημάτων ήταν σε χέρια ελληνικά, όλη η πόλη βίωνε την αργία και την εορταστική ατμόσφαιρα της Λαμπρής. Ήταν άλλωστε πολύ συνηθισμένη και η ευχή «Χριστός Ανέστη-Αληθώς Ανέστη» και στα τουρκικά «Kristos dirildi-Gerçekten dirildi».

Το «Χριστός Ανέστη» ακούστηκε για πρώτη φορά στον Πόντο εννέα περίπου δεκαετίες μετά την ανταλλαγή, Δεκαπενταύγουστο, όταν δόθηκε ειδική άδεια και επαναλειτούργησε η Παναγία Σουμελά. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, φανερά συγκινημένος, πήρε την πρωτοβουλία και έψαλλε.

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτ θάνατον πατήσας…