Τα Ολύμπια Νέα

Αφιερώματα

Κυριάκος Μητσοτάκης ΜΠΟΡΟΥΜΕ

Παναγιώτατε, Μr Ambassador, κυρίες και κύριοι,epta1 Στην πολιτική και οικονομική μας ζωή, η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης είναι το βήμα όπου ερχόμαστε να αναπτύξουμε τη στρατηγική μας και, κυρίως, να μιλήσουμε για το μέλλον. Ειδικά φέτος, όμως, αυτή η εκδήλωση αποκτά ξεχωριστά χαρακτηριστικά. Στη σκιά ενός μεγάλου εθνικού πένθους, με ανοιχτές εθνικές πληγές και στο τέλος ενός ακόμη κύκλου ψέματος, η συγκυρία μετατρέπεται σε θλιβερό επίλογο μιας αποτυχημένης κυβέρνησης. Στο χαμηλότερο σημείο ενός κατήφορου, που διαρκεί περίπου τέσσερα χρόνια. Και στο κλείσιμο μιας γκρίζας εποχής, την οποία οι Έλληνες θέλουν να αφήσουν οριστικά πίσω τους.

Δεν χρειάζεται να περιγράψω με λεπτομέρεια τη σημερινή Ελλάδα. Οι καθημερινές σας εμπειρίες είναι πολύ πιο δυνατές από τα λόγια που μπορώ να χρησιμοποιήσω. Θα πω ένα πράγμα μόνο, έχοντας πλήρη επίγνωση της βαρύτητας αυτής της θέσης. Το συμβόλαιο που μας κρατούσε ενωμένους ως κοινωνία, αυτή η άρρητη συμφωνία εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και πολιτείας, μεταξύ παραγωγής και οικονομίας, έχει σπάσει. Το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών, το κράτος δικαίου ως τελευταίο καταφύγιο των πιο αδύναμων, μια οικονομία που δημιουργεί καλές δουλειές και ευκαιρίες προόδου για τους πολλούς.

Όλα αυτά συνθέτουν το συμβόλαιο εμπιστοσύνης μεταξύ κοινωνίας και κράτους. Για όλα αυτά οι πολίτες εμπιστεύονται με την ψήφο τους τους πολιτικούς. Δυστυχώς όλα αυτά είναι σήμερα υπό αμφισβήτηση. Το ζούμε πλέον στις μεγάλες καταστροφές που συνέβησαν το τελευταίο διάστημα από την ανικανότητα της Πολιτείας να ανταποκριθεί ακόμη και στις στοιχειώδεις λειτουργίες της. Το είδαμε στην εθνική τραγωδία της 23ης Ιουλίου στο Μάτι. Η θεμελιώδης υπόσχεση που οφείλει να προσφέρει κάθε οργανωμένη κοινωνία, είναι ότι η επόμενη γενιά θα ζει καλύτερα και ασφαλέστερα από την προηγούμενη. Αυτό δυστυχώς δεν ισχύει σήμερα πια στη χώρα μας.

Πολλοί μαζεύουν εφόδια και φεύγουν στο εξωτερικό. Άλλοι μένουν, αποστρεφόμενοι όμως όλο και περισσότερο τα κοινά, υποκύπτοντας συχνά στη γοητεία του ανορθολογισμού και της συνωμοσιολογίας.

Έχω ταξιδέψει από άκρη σε άκρη την Ελλάδα. Όπου πηγαίνω διαπιστώνω ότι ο «κοινωνικός ανελκυστήρας» που ανέβασε στο παρελθόν πολλούς από τη φτώχεια στην ευημερία, σήμερα έχει βραχυκυκλώσει. Κρατάει χαμηλά τους φτωχούς και κατεβάζει πιο κάτω τη μεσαία τάξη. Βλέπω την αύξηση της υπογεννητικότητας και ανησυχώ βαθιά. Αποτελεί ένα τεράστιο κίνδυνο για το ίδιο μας το έθνος. Η Ελλάδα σταδιακά γερνάει και χάνει τον οικονομικό της δυναμισμό. Όλες αυτές οι διαπιστώσεις έχουν ένα ακόμη πιο δυσοίωνο υπόστρωμα: το «τίποτα δεν αλλάζει γιατί όλοι ίδιοι είναι» που έχει διαποτίσει μεγάλο μέρος της κοινωνίας και μας εγκλωβίζει σε ένα σπιράλ εθνικής ηττοπάθειας και συρρίκνωσης.

Σήμερα η Ελλάδα βρίσκεται σε ένα πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι. Και θέλω σήμερα από εδώ να το πω και να το ακούσουν όλοι οι πολίτες: O κίνδυνος για την πατρίδα μας δεν έχει περάσει. Όσο η χώρα δεν δανείζεται από τις αγορές, η θέση της παραμένει εξαιρετικά επισφαλής. Αντιμέτωποι με αυτή την πραγματικότητα, οφείλουμε όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Και η πολιτική ηγεσία, αλλά και οι πολίτες. Ειπώθηκε από αυτό το βήμα πριν από μία εβδομάδα ότι το δίλημμα για την Ελλάδα είναι αν θα πάει μπροστά ή πίσω. Και είναι σωστό.

Αν πιστεύετε ότι η χώρα την τελευταία τετραετία πήγε προς τα εμπρός, ότι η ζωή η δική σας και των παιδιών σας έγινε καλύτερη, τότε δεν υπάρχει λόγος να αλλάξουμε τίποτα. Αν όμως πιστεύετε, όχι απλά ότι αξίζουμε καλύτερα από τη σημερινή παρακμή και μιζέρια, αλλά ότι μπορούμε να πάμε επιτέλους την Ελλάδα μπροστά, να την κάνουμε μια χώρα ασφαλή, υπερήφανη, ευημερούσα, τότε πάρτε τις τύχες του τόπου στα χέρια σας.

Ζητώ από τους Έλληνες να δουλέψουμε όλοι μαζί για να χτίσουμε ένα νέο συμβόλαιο εμπιστοσύνης που θα στηρίζεται πάνω στην αξιοκρατία, την εργατικότητα, την ασφάλεια, τη δικαιοσύνη, τις ευκαιρίες για όλους. Μπορούμε να το κάνουμε αρκεί να το πιστέψουμε και είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρουμε.

Φίλες και φίλοι,

Σε δώδεκα μήνες θα έρθω πάλι στη ΔΕΘ. Πιστεύω ότι, με τη στήριξη των πολιτών, θα έρθω μια εβδομάδα νωρίτερα για να την εγκαινιάσω. Θα έρθω σε μια στιγμή που η χώρα θα έχει πάρει πραγματικά μπροστά. Θα αγωνίζεται βέβαια ακόμη για να κλείσει πληγές. Αλλά θα βάζει ήδη στέρεα θεμέλια για το μέλλον. Πιστεύω στο μέλλον της Ελλάδας γιατί πιστεύω στους Έλληνες. Πιστεύω στους Έλληνες που μπορούν να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό τους, ακόμη και όταν το κακό μας περικυκλώνει.