Τα Ολύμπια Νέα

Κοινωνικά / Τοπικά Νέα

Μια προσέγγιση με αφορμή την Ημέρα της 1ης του Μάη

Άρθρο γνώμης

Του Δημήτρη Προκοπίδηtasos-tousis-nekros Ο εορτασμός της πρώτης του Μάη αφορά μέχρι σήμερα, κυρίως στην ιστορική αναδρομή και στην ερμηνεία της ως ημέρας παγκόσμιας εργατικής αλληλεγγύης από το 1889 στο Διεθνές Σοσιαλιστικό Συνέδριο στο Παρίσι και στον εορτασμό στην Ελλάδα για πρώτη φορά το 1893 στην Αθήνα στις στήλες του Ολυμπίου Διός όπου πήρε μέρος ο «Κεντρικός Σοσιαλιστικός Σύλλογος» του Καλλέργη.

Επίσης εορτάζεται ως ημέρα διεκδικήσεων, κατακτήσεων και ως απολογισμός για τα θύματα των μεγάλων αγώνων του κινήματος των εργαζομένων.
Ναι μεν η πρώτη του Μάη αποτελεί ημέρα γιορτασμού για τα κατακτημένα δικαιώματα, τιμής για τα θύματα των αγώνων των εργαζομένων, παράλληλα όμως πρέπει να αποτελεί σημείο συζήτησης, περισυλλογής, αυτοκριτικής που σαν αποτέλεσμα θα έχουν τον ανάλογο προσανατολισμό και προσδιορισμό συγκεκριμένων τακτικών και στόχων για λύση των προβλημάτων όπως αυτά παρουσιάζονται σήμερα.
Η Πρωτομαγιά είναι μία μέρα που καθιερώθηκε στο Κίνημα σαν εμψύχωση δύο μαζικών αιτιολογήσεων. Ο διεθνισμός, η πεποίθηση ότι ο ταξικός αγώνας είναι ένας πέρα από σύνορα και ότι υπάρχουν λόγοι και κοινοί εχθροί τέτοιοι που να προσδιορίζουν ένα πεδίο αγώνων.
Από την άλλη μεριά ο συνδικαλισμός, η συγκεκριμένη εμπειρία μιάς ικανότητας μετασχηματισμού που έχει σταθερές ρίζες και δείχνει κάθε μέρα με την αποτελεσματικότητά του, την εικόνα ενός κοινωνικού κόσμου που αυξάνει συνεχώς επάνω στον ίδιο του τον εαυτό σε δύναμη και σε συνείδηση.
Εδώ και δεκαετίες είναι σε κρίση ο διεθνισμός τη στιγμή που οι κοινωνίες που γεννήθηκαν από τις προλεταριακές και μαρξιστικές επαναστάσεις αντιμάχονταν μεταξύ τους με όπλα. Ενώ στις κοινωνίες όπου πραγματοποιήθηκαν οι μεγάλες επαναστάσεις, εφαρμόστηκε ένα εκφυλισμένο μοντέλο κρατικού καπιταλισμού με το άτομο που από υποκείμενο στο κέντρο της παραγωγικής διαδικασίας, μετατράπηκε σε εργαλείο της διαδικασίας παραγωγής.
Είναι σε εξαφάνιση ο προλεταριακός διεθνισμός όσο και κάθε μορφή διεθνούς συνύπαρξης σαν πρωτογενής αξία.
Η τρομακτική δύναμη της παγκοσμιοποίησης με την λεηλασία πόρων ανθρώπων και χωρών, καθορίζει επιτακτικά την ανάγκη, από το κίνημα των εργαζομένων, για προσδιορισμό ενός νέου διεθνισμού.
Η κατάργηση των δικαιωμάτων στο οκτάωρο της εργασίας, η σταδιακή κατάργηση των αργιών, η κατάργηση της αξιοπρεπούς αμοιβής της εργασίας μέσα από τερτίπια που παίρνουν το όνομα ελαστικών ωραρίων κλπ η κατάργηση των αξιοπρεπών συνθηκών, η λεηλασία του πλούτου και ουσιαστικά η σταδιακή κατοχή πολλών χωρών η οποία παίρνει διάφορες μορφές κατά περίπτωση, οδηγούν στην οπισθοδρόμηση, στις εποχές δουλείας, από τις οποίες οι εργαζόμενοι με τιτάνιες προσπάθειες και αίμα κατοχύρωσαν τα στοιχειώδη δικαιώματά τους και εξυφαίνουν πλέον, το πλαίσιο της δημιουργίας, στην κυριολεξία ενός εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας.
Όλα αυτά που καταργούνται σήμερα δεν ήταν παραχώρηση του κεφαλαίου αλλά συμβιβασμός του και κατακτήσεις του εργατικού κινήματος μετά από σειρά σκληρών αγώνων. Ήταν οι αγώνες αυτοί που καθόρισαν την ύπαρξη του κοινωνικού κράτους. Είναι αυτά που σήμερα ξηλώνονται χωρίς την παραμικρή αντίσταση. Αόρατες εξουσίες με ορατά εργαλεία εκτέλεσης από κυβερνήσεις απολύτως ελεγχόμενες σε παγκόσμιο επίπεδο.
Είναι σε κρίση ο συνδικαλισμός που βρίσκεται μπροστά στα όρια δύναμής του, σε μία νέα φάση τεχνολογικής προόδου που στρέφεται ακόμη μία φορά επιθετικά ενάντια στην εργατική δύναμη.
Το συνδικαλιστικό κίνημα χάνοντας κάθε προσανατολισμό και στρατηγική, από σοβαρός συνομιλητής κατέληξε ένας μεγάλος ένοχος χωρίς στρατηγική, χωρίς ορίζοντες πνιγμένο στις συντεχνιακές αθλιότητες συμμετέχοντας με τον τρόπο του στην καταστροφή των κοινωνιών, των ατόμων που από υπερασπιστής τους κατέληξε ηθικός αυτουργός της καταστροφής.
Στις μητροπόλεις του καπιταλισμού, η ευημερία των κοινωνιών τους ήταν το αποτέλεσμα μιας ανεπτυγμένης οικονομίας και της ληστρικής εκμετάλλευσης παράλληλα ανθρώπων και χωρών της περιφέρειας και των χωρών του τρίτου κόσμου, όπως αποκαλούνταν. Στις μητροπόλεις αυτές επήλθαν αλλαγές όπου στην θέση των κρατών σταδιακά τον έλεγχο κατέχουν υπερεθνικά συγκροτήματα απρόσωπα, εν πολλοίς αόρατα, με αποτέλεσμα ακόμη και στις χώρες αυτές να δημιουργούνται μεγάλα κοινωνικά στρώματα μη προνομιούχων, σημεία σε όλους ορατά σήμερα.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στις νέες αναδυόμενες οικονομίες, με ορατά παντού τα αποτελέσματα της δυστυχίας και της απώλειας.
Ήδη από την δεκαετία του ’70, υπήρξαν θεωρητικοί όπως ο Ιταλός Λέλιο Μπάσο, οι οποίοι είχαν εντοπίσει την στρατηγική της παγκοσμιοποίησης, σε μια πιο επιθετική στάση σε παγκόσμιο επίπεδο συσσώρευσης του πλούτου. Έλεγε τότε ο Λέλιο Μπάσο ότι οι χώρες στο μέλλον δεν θα διοικούνται στην ουσία από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις τους αλλά αυτές που θα καθορίζουν και θα ελέγχουν την οικονομία σε παγκόσμιο επίπεδο θα είναι τα πολυεθνικά συγκροτήματα, τα υπερεθνικά που θα καθορίζουν και θα ελέγχουν τις οικονομίες κάθε χώρας με τις κυβερνήσεις σε ρόλο εργαλείων τους.
Αυτό απαιτούσε μια στρατηγική του συνδικαλιστικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο ικανού να αντιμετωπίσει τέτοιου βεληνεκούς επίθεση. Δυστυχώς αυτό δεν έγινε ποτέ. Ένα συνδικαλιστικό κίνημα σε βαθιά ύπνωση και αποχαύνωση με τα αποτελέσματα σε όλους ορατά.
Όλα αυτά, τόσο η κρίση του διεθνισμού όσο και η κρίση του συνδικαλισμού απαιτούν μια συστράτευση όχι πλέον μόνο του εργατικού κινήματος ή των μη προνομιούχων, αλλά μια στρατηγική σε επίπεδο εθνικό, σε επίπεδο κοινωνίας των χωρών.
Οι κυβερνήσεις δεν εκφράζουν πλέον τις ανάγκες της κοινωνίας τους αλλά τις ανάγκες των υπερεθνικών ελίτ με όργανά τους την δημοσιογραφία και τα ΜΜΕ σχεδόν στο σύνολό τους.
Δηλαδή μια νέα διεθνιστική γραμμή των κινημάτων στον αγώνα τους ενάντια στις υπερεθνικές ελίτ, περνάει σήμερα πρωταρχικά και κύρια από τον αγώνα για την εθνική, πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία τους.
Αγωνιστική, διανοητική, πολιτική και ηθική προσπάθεια για την υλοποίηση και ενοποίηση αυτής της αρχής στις σημερινές συνθήκες πάλης. Ανάπτυξης μιάς νέας διεθνιστικής αγωνιστικής πρακτικής στο επίπεδο των πολυεθνικών εταιριών. Μια νέας στρατηγική ενάντια στη διεθνοποίηση των μηχανισμών συσσώρευσης κεφαλαίου, ενάντια στην αντίληψη που στοχοποιεί τα έθνη με την διάλυσή τους, ενάντια στην πολιτιστική και πολιτισμική ομογενοποίηση. Προσπάθεια που θα περνά και μέσα από την προάσπιση της Παιδείας, του πολιτισμού και της Ιστορίας κάθε έθνους γιατί η άλωση, χωρίς υπερβολή, από εκεί ξεκινάει.