Τα Ολύμπια Νέα

Κοινωνικά

«Η μουσική είναι η συνέχεια του μυαλού μου»

Ο Ιορδάνης Σιδηρόπουλος ψάχνει στο φως με αγαπημένα τραγούδια1

Ο Ιορδάνης Σιδηρόπουλος, θα βρεθεί για μια και μόνο εμφάνιση το Σάββατο το βράδυ (22:00) στην Κατερίνη. «Στο άλλο… καφενείο», θα ερμηνεύσει τραγούδια από την πρόσφατη δισκογραφική του δουλειά, αλλά και παλαιότερες επιτυχίες γνωστών ερμηνευτών. Με κάποιους από αυτούς έχει προλάβει ήδη να συνεργαστεί, όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

Συνέντευξη στην Εβίτα Γκατζιούρα

Ιορδάνη, θα μπορούσες να μας περιγράψεις ποιες είναι οι σχέσεις σου με τη μουσική; Οι σχέση μου με τη μουσική είναι ήδη μακροχρόνια, είναι συνηθισμένη όπως όλες οι άλλες, δηλαδή αγάπης και μίσους, αλλά είναι και η μόνη που με αντέχει! Έχουμε κλείσει ήδη και δεκαετία να φανταστείς! Αγαπώ την μουσική γιατί είναι συνέχεια στο μυαλό μου… είναι ο τρόπος έκφρασής μου και αντίδρασής μου… μου δίνει την ευκαιρία να είμαι ανοιχτός, ειλικρινής και γενικότερα να παίζω τους κρυμμένους ρόλους που έχω μέσα μου σε έναν κόσμο που σε θέλει έστω και ουραγό σε αυτόν τον ατελείωτο χορό της ανειλικρινούς και οριακώς απάνθρωπης εποχής και κοινωνίας μας. Στην τέχνη υπάρχει κάτι το μαγικό τελικά και ανεκτίμητο… αυτό είναι η επικοινωνία των ψυχών… όλοι έχουμε κάποια ορισμένη ποσότητα φωτός που αποτελεί την ψυχή μας και αυτό το φως κυμαίνεται σε ορισμένες συχνότητες… Ένας άνθρωπος με κλειστή ψυχή δεν μπορεί να εκπέμψει το δικό του φως αλλά μπορεί να αντιληφθεί και να κάνει δικό του αυτό που λαμβάνει και έτσι να βγάλει στην επιφάνεια και τον δικό του εαυτό. Αυτό γίνεται μέσω της συγκίνησης… κάτι που μόνο η τέχνη μπορεί να το προσφέρει τεχνητά στον άνθρωπο… χρησιμοποιώ την λέξη τεχνητά γιατί οι άνθρωποι που έχουν τις αισθήσεις τους ανοιχτές λαμβάνουν και άμεσα τα μηνύματα μέσω της ίδιας της ζωής με απόλυτα φυσικό τρόπο… Όσοι λοιπόν ασχολούμαστε με την τέχνη λαμβάνουμε με φυσικό τρόπο το βίωμα και το συναίσθημά του αποτυπώνοντάς το σε ένα τραγούδι. Έπειτα το μεταδίδουμε στον ακροατή μέσω της τέχνης. Αυτή η μετάδοση δεν είναι ατόφια η εμπειρία του δημιουργού για τον ακροατή, για τον λόγο ότι οι δικές του εμπειρίες είναι διαφορετικές και έτσι μπορεί να νιώσει το μέγεθος και την ένταση του συναισθήματος αλλά τις περισσότερες φορές όχι το ίδιο το συμβάν.

Τι θα ήθελες να αποκομίσει το μουσικό κοινό από τα τραγούδια σου; Μακάρι να έχω να δώσω έστω και κάτι στην κοινωνία μέσω της δουλειάς μου. Αυτό βέβαια θα το κρίνετε εσείς, οι ακροατές. Αγαπώ πολύ αυτό που κάνω και εύχομαι αυτή η αγάπη να μεταδίδεται και σε εσάς. Ο καθένας όμως έχει να δώσει πράγματα γύρω του μόνο και μόνο με τον τρόπο του, με την στάση ζωής του. Για εμένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη τέχνη και μεγαλύτερη επιρροή από την ίδια την ζωή. Αν λοιπόν κάτι θα ήθελα να περάσω στον κόσμο, είναι σίγουρα η επιμονή και η πίστη στον εαυτό τους και στα όνειρά τους.

Στον πρόσφατο δίσκο σου συνεργάστηκες τόσο με το Βασίλη Παπακωνσταντίνου όσο και με τη Ρίτα Αντωνοπούλου. Θα ήθελες να μας πεις για την εμπειρία που αποκόμισες από τη συνεργασία αυτή; Η εμπειρία με τους παραπάνω καλλιτέχνες είναι πολύ εποικοδομητική και εμψυχωτική. Εποικοδομητική για τον λόγο ότι είδα το ήθος, το πως συμπεριφέρονται και το πόση αξία δίνουν για το έργο του συναδέλφου τους οι διαχρονικοί και μεγάλοι καλλιτέχνες. Και εμψυχωτική γιατί είναι μεγάλη ανταμοιβή να ακούω τους στίχους μου να τους τραγουδάνε φωνές που έχω αγαπήσει και έχω μεγαλώσει με το άκουσμά τους. Μπορώ να πω ότι ο Βασίλης και η Ρίτα μου δώσανε παραπάνω κουράγιο να συνεχίσω και να γίνομαι καλύτερος δισκογραφικά και καλλιτεχνικά. Τέλος, ένα από τα πολλά που έμαθα, είναι το κομμάτι της συνεργασίας και της αποδοχής μίας καλής, ή και καλύτερης ιδέας όσο αφορά το μουσικό κομμάτι. Στον δίσκο «Ψάχνω στο φως» συνεργάστηκα και με έναν από τους καλύτερους ντράμερ στην Ελλάδα, με τον Άκη Γαβαλά. Ο Άκης μου έδωσε μουσικές ιδέες που πολλές φορές ήταν καλύτερες από τις δικές μου. Το αποτέλεσμα, μπορώ να πω πλέον, ήταν πιο εντυπωσιακό από το πρώτο πλάνο μου. Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι για οτιδήποτε και όχι μόνο για την μουσική.

Θα ήθελα να σταθούμε στο τραγούδι σου «Τα παιδιά του δρόμου». Πιστεύεις ότι τα παιδιά είναι ικανά να φέρουν τις επιθυμητές αλλαγές – ανατροπές στον κόσμο που ζούμε; Οι επιθυμητές αλλαγές νομίζω δεν μπορούν να προσδιοριστούν καταρχήν και σίγουρα δεν είναι τεχνοκρατικές. Οι αλλαγές που χρειάζεται ο άνθρωπος είναι πιο βαθιές και ουσιαστικές. Θα μπορούσα να πω ότι είναι πολιτισμικές, ανθρωπιστικές και σίγουρα ριζικές, καθώς η έλλειψη αυτών φέρει και τις τεχνοκρατικές ελλείψεις που έχουν να κάνουν άμεσα με την μόρφωση και την κουλτούρα του κόσμου και της χαλιναγώγησής του όπως στην Ελλάδα σήμερα. Πιστεύω λοιπόν ότι αυτές οι αλλαγές θα έρθουν από ανθρώπους ατόφιους και γνήσιους όπως είναι τα παιδιά. Η παιδική ψυχή κρύβει αγάπη μέσα της και αυθορμητισμό που πολλές φορές μπορούν να φέρουν σε δύσκολη θέση ακόμα και κάποιον ενήλικα λόγω υπερβολικής αντικειμενικότητας και αλήθειας (Πολλοί από εσάς το γνωρίζετε!) και τελικά νομίζω είναι ένας μοναδικός, πηγαίος και από τους πιο δυνατούς τρόπους επανάστασης. Παιδιά είναι εν τέλει για εμένα όλοι όσοι κρατούν την ψυχή τους αγνή κόντρα σε αυτό που το σύστημα τους θέλει να είναι. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι «παιδιά»… ονειροπόλοι, οραματιστές, αυθόρμητοι, χωρίς να φοβούνται το αύριο και γεμάτοι αγάπη, τόσο θα αλλάζουν τον κόσμο γύρω τους προς την πιο ιδανική και ανθρώπινη μορφή του… Εύχομαι να γίνουν περισσότεροι γιατί ο κόσμος είναι μεγάλος – αλλά και μικρός ταυτόχρονα για όσους νιώθουν έτσι! Βάλτε και εμένα μέσα!