Τα Ολύμπια Νέα

Απόψεις / Κοινωνικά

Η μουσική είναι το φεγγαρόφωτο στη σκοτεινή νύχτα της ζωής..

Άρθρο γνώμης

Γράφει η Μαρία ΒούλγαρηSONY DSC Μείζον καλλιτεχνικό γεγονός του νέου έτους αποτέλεσε, η μοναδική και συνάμα «μικρή» για τα δεδομένα της Πιερίας πλέον, παραστάση-έκσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε υπο τη μουσική διεύθυνση του Παναγιώτη Λυμπανοβνού. «Ο διανοούμενος λέει κάτι απλό με δύσκολο τρόπο. Ο καλλιτέχνης λέει κάτι δύσκολο με απλό τρόπο.» Αλήθεια ..πόσο καίριο είναι το στίγμα τούτο!

Δάκρυα, δάκρυα, τα προοίμια της καλής τέχνης,ευγνωμοσύνη και όρθιες επευφημίες πλαισίωσαν αυτό το 2ωρο μουσικής πανδαισίας και απρόσμενων αρωμάτων όπως και χρωμάτων από το σκηνικό της μεγάλης και βαρεάς ..7ης Τέχνης… Συγκίνηση και ενθουσιασμός επικράτησε κατά τις 2 αυτές ώρες που κύλισαν καθώς ρέει αθόρυβα μεν, καταλυτικά δε, το αίμα στις φλέβες για να φέρει «κάθαρση» όπου υπάρχει δυσωδία..
Είναι η πρώτη (και ευχόμαστε όχι η τελευταία) φορά που Ελληνική Ορχήστρα και μάλιστα σε ένα ρεπερτόριο πολύ δύσκολο και απαιτητικό εμφανίζεται σε μια τέτοια εκδήλωση. Τα εύσημα φυσικά πηγαίνουν πρώτα στους μουσικούς της Ορχήστρας που τόσους μήνες πραγματώνουν το θαυμαστό αυτό έργο απλήρωτοι, και στη συνέχεια στον Αρχιμουσικό της και Μαέστρο Παναγιώτη Λυμπανοβνό που έχει ανεβάσει το επίπεδο της Ορχήστρας τόσο ψηλά.
Στη συναυλία αυτή απολαύσαμε μια σειρά απο εξαιρετικές ερμηνείες κομματιών κλασσικών και μη συνθετών, γδύνωντας τα από το περιεχόμενο της ταινίας που είχαν «ενδυθεί», αρχής γενομένης με το «Also sprach Zaratustra”, με μια κορυφαία εκτέλεση στο «Time for us”, στην παρρησία του «I will always love you” και αχαλίνωτα παρενθετικά στη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» και όλα αυτά γιατί η «Life is beautiful” και είναι ετσι ωραία επειδή η ίδια αυτή είναι “La Vie En Rose”με αποκορύφωμα μια αποθεωτική εκτέλεση γεμάτη νεύρο και φωτιά του Pirates of the Caribbean”τουKlaus Badelt.
Η Ορχήστρα που αποτελείται απο νεαρά άτομα, έδωσε τον καλύτερο εαυτό της. Η εμπνευσμένη μουσική διεύθυνση του εξαιρετικού «Ε-ξαίρετου» Παναγιωτή Λυμπανοβνού μας χάρισε δύο ώρες ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου ερμηνείες δύσκολων κομματιών, που αν και σε πρώτη ανάγνωση φαίνονται απλά κομμάτια, αποδεικνύουν τις υψηλές απαιτήσεις που έχουν στην ερμηνεία τους. Όλα τα παιδιά της Ορχήστρας ανταποκρίθηκαν με τον καλύτερο τρόπο, δεν μπορούσε κανείς να πιστέψει πως πολλά απο αυτά είναι ακόμα μαθητές!. Έδειχναν να κατέχουν απόλυτα τη μαεστρία των οργάνων και τα μυστικά τους, απόλυτα κυρίαρχοι του ήχου τους.
Φυσικά, αν και ανάμεσά τους επι το πλειστον δεν υπήρχαν επαγγελματίες ,ΟΛΟΙ οι μουσικοί εναρμονίστηκαν πλήρως μεταξύ τους και οι ίδιοι με το κοινό, στην χαρισματική και φουντωμένη μαεστρία του Αρχισυντάκτη τους. Αυτό είναι μια πολύ έξυπνη κίνηση γιατί έτσι οι μουσικοί έχουν την δυνατότητα να συμπράξουν με φτασμένους μουσικούς και να διδαχθούν ( οι φτασμένοι!!)πολλά απο αυτούς.
Η Ορχήστρα έπαιξε με ιδιαίτερη χάρη και γνώση του ύφους του κάθε συνθέτη, χωρίς υπερβολές στα tempi, κάτι που χαρακτηρίζει πολλά σύνχρονα συγκροτήματα … Εδώ πρέπει να αναφέρουμε και την εξαιρετική ερμηνεία όλων των βιολιστών.Οι ταλαντούχοι μουσικοί στο φλαούτο & φλογέρα, μας σφυρηλάτησαν με τη πνοή τους…Όχι ότι τα σαξόφωνα & οι τρομπέτες μας υστέρησαν σε μουσικά χρώματα μα και το τρομπόνι όπως και το εμφώνιο, σφυρηλάτησαν τη δομή των κομματιών που συνόδευαν..Οι κιθαρωδοί όσο και οι των κρουστών μαζί με τα πλήκτρα και πιάνο «έδεσαν» το κοινό στο απάυγασμα των ακουσμάτων..
Ιδιαίτερη μνεία αποδίδεται στους Σολίστες Μαρία Δραγασία, Καλαιτζίδου Κέλλυ και στον Κώστα Καψάλη που είναι σημαντικοί και αναπόσπαστοι συνεργάτες σε αυτή την προσπάθεια.
Η χαρακτηριστική ορμητικότητα της μουσικής αποδόθηκε αποτελεσματικά, χάρη σε καλά αρθρωμένες, σύντομες μουσικές παραγράφους, διαφοροποιημένες ως προς τη δυναμική. ‘Ολα τα συναισθήματα ήρθαν στο φως: από τον ενθουσιασμό που εκφράζει ο ό ίδιος ο μαέστρος ,παθιασμένος ών να εκφέρει τα μέγιστα ως τέρψη ψυχής τε και σώματος.
Παρά τη διάθεση για έναν «προσωπικό ηχητικό κόσμο», η σύνθεση πρόδιδε τον έντονο θαυμασμό του δημιουργού της προς τους καλιτέχνες που απέδιδε και το πλατύ, κινηματογραφικής διάθεσης λυρικό μελωδικό θέμα, που δέσποζε στο έργο. Ο Παναγιωτης Λυμπανοβνος οδήγησε την ορχήστρα καλά, τόσο στις ενθουσιώδεις ζωηρές σελίδες όσο και στις λυρικές, είτε αυτές απαιτούσαν το πλήρες σώμα των εγχόρδων είτε περιορίζονταν σε λιγοστά όργανα….
Πιστεύω πως ο Μαέστρος έχει μια ιδιαίτερη έπίδοση για το ρεπερτόριο που είναι μεταξύ του νεώτερου ύφους και του κλασσικισμού, όπως φάνηκε και απο την ερμηνεία “Star Wars ”,και κυρίως απο την εξαιρετική του ερμηνεία του “The Pahtom of the Opera ”.Ερμήνευσε την εισαγωγή από την “Intro ” του Brian Tyler με μοναδική αίσθηση ύφους τονίζοντας όσο έπρεπε τα γρήγορα μέρη. Υποδειγματική υπήρξε και το παίξιμο της Ορχήστρας στα αποσπάσματα του “Golden Eye”. Υπέροχα πνευστά, καθαρά έγχορδα και μουσικότητα, ήταν τα χαρακτηριστικά της ερμηνείας των κομματιών που περιέβαλαν. Το αποτέλεσμα διέθετε παλμό και κίνηση, που συνέγειραν το ακροατήριο. Συνέβαλαν αποφασιστικά η ακρίβεια της ορχήστρας αλλά και μεμονωμένοι μουσικοί, όπως ιδιαίτερα του Χρήστου Τασχουνίδη, ο οποίος συνόδευσε αποκαλυπτικά την Ορχήστρα.
Οι δύο κυρίες που συνόδευσαν την μοναδική αυτή συναυλία, η πολυτάλαντη Μαρία Δραγασιά και η απίστευτη Καλαιτζίδου Κέλλυ, τραγούδησαν με μπρίο και μουσικότητα που συναγωνίζεται αντάξια οποιεσδήποτε επαγγελματίες του είδους . Η Μαρία Δραγασιά έδωσε τον καλύτερο εαυτό της και η Κέλλυ Καλαιτζίδου ιδιαίτερα με εντυπωσίασε στην εκτέλεση του “I will always love you”.Η Μ. Δραγασιά με την ασημένια κρυστάλλινη φωνή της ήταν η ιδανική ερμηνεύτρια για την απαιτητικότατη αυτή παράσταση ενώ η Κέλλυ Καλαιτζίδου που τραγούδησε με άνεση και άψογη τεχνική όπου η φωνή της απέδωσε όλο το συναισθηματικό εύρος της μουσικής. Υπεροχος επισης και ο Κωστας Καψαλης ο οποιος μας οδηγησε σε ομορφα μελωδικα μονοπατια..
Η αντίδραση του κοινού, αλλά και της ορχήστρας ήταν ενθουσιώδης. Ο Παναγιωτης Λυμπανοβνός μπόρεσε να εκμαιεύσει από την ορχήστρα επιτακτική εκφραστικότητα και υψηλή ακρίβεια,χάρη στην σαφή, συγκεντρωμένη, πάντοτε μεστή νοήματος διεύθυνσή του, δεν άφησε κανένα περιθώριο αμφιβολίας.
Δίκαια λοιπόν το κοινό τους αποθέωσε και ας μή βρισκόντουσαν σε μια κανονική Αίθουσα Συναυλιών, άλλωστε η αμεσότητα που αναπτύχθηκε με το κοινό ήταν μια μοναδική εμπειρία. Συγχαρητήρια λοιπόν στο πρωτεργάτη και μαέστρο που είχε αυτή την εξαιρετική ιδέα που ελπίζουμε να υιοθετήσουν, αλλά και να μεταφέρουν αυτή τη συναυλία σε μια απο τις αίθουσες των μουσικών Μεγάρων της Ελλάδος ,όπου το κοινό θα μπορέσει να τους απολαύσει σε ένα πιο απαιτητικό ρεπερτόριο και με την ησυχία που δεν υπάρχει σε έναν ανοιχτό χώρο όπως το σχολείο.
«Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά-σιγά βουλιάζει.
Και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα στο πρόσωπό της. (Γ.Σεφέρης)»
Αν μη τι άλλο αυτή η συναυλία απέδειξε για το τι είναι ικανή να κατορθώσει μια εξαιρετική Ορχήστρα και ένας εμπνευσμένος Αρχιμουσικός. Θερμά συγχαρητήρια σε όλους…
Η τέχνη έχει ακόμα αλήθεια. Αναζητήστε καταφύγιο εκεί!