Τα Ολύμπια Νέα

Απόψεις / Κοινωνικά

«Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται»

Άρθρο γνώμης

Του Δημητρίου Δημηνά Δικηγόρουbb Είναι γνωστή η παραπάνω αρχαία φράση, που σημαίνει κατά λέξη «όταν πέσει μια βαλανιδιά ό καθένας μπορεί να πάει και να κόψει ξύλα». Χρησιμοποιείται όμως μεταφορικά για να επισημάνει ότι όταν κάποιος, άτομο, θεσμός, χώρα κλπ, χάσει την δύναμη του, τότε όλοι προσπαθούν να επωφεληθούν και να κερδίσουν από την εξασθένησή του.

Την οδυνηρή αυτή κατάσταση της πεσμένης βελανιδιάς βιώνει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια εξ αιτίας της ασύδοτης και άναρχης πολιτικής που άσκησαν οι ηγέτες μας με την κατασπατάληση του εγχώριου πλούτου, τις απερίσκεπτες πλουσιοπάροχες χορηγίες προς τους κομματανθρώπους, τον εγκληματικό υπερδανεισμό και την υποθήκευση της Ελλάδας στους δανειστές με την απανωτή υπογραφή των επάρατων μνημονίων, που μας κατέστησαν υπόδουλους για γενεές δεκατέσσαρες.. Φθάσαμε στα έσχατα της παρακμής με τη μεγάλη πλειονότητα των καθημερινών ανθρώπων να στριφογυρίζουν άγρυπνοι στα κρεβάτια τους, βουβοί, εξοργισμένοι, απελπισμένοι, διαισθανόμενοι το μέλλον της πατρίδας, φυσικά και το δικό τους, αβέβαιο να βουλιάζει στην άβυσσο. Τα πάντα καταρρέουν γύρω μας αφήνοντας τους πολίτες ενεούς και αποσβολωμένους. Δεν υπήρξε μεταπολεμικά πιο απέλπιδα ιστορική τραγωδία από αυτήν που βιώνει ο Ελληνισμός σήμερα. Και δεν μας έφθανε η τραγικότητα της καθημερινότητας συνεπεία της ανέχειας, της διεθνούς ανυποληψίας και της απόγνωσης που ζούμε καθημερινά ήρθαν να κάνουν δραματικότερο τον βίο μας οι απειλές και υπερφίαλες αξιώσεις των αρπακτικών γειτόνων μας, οι οποίοι εκμεταλλευόμενοι την αδύναμη οικονομική και πολιτική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα, αμφισβητούν τα όρια της επικρατείας μας, προσβάλουν ασύστολα διεθνείς συμβάσεις και εγείρουν ανύπαρκτα ζητήματα περί δήθεν καταπιεσμένων μειονοτήτων τους και αρπαγής περιουσίων τους στον τόπο μας. Με επικεφαλής τον νεόκοπο εξ Ανατολών Σουλτάνο και της συνοδείας του, που δεν έπαυσε ούτε στιγμή να εποφθαλμιά τα νησιά μας, εξαπολύοντας καθημερινά σμήνη μαχητικών αεροπλάνων στο εναέριο χώρο μας με στόχο να κάμψει το ηθικό μας, άρχισαν να μας «κουνιούνται» τελευταία και οι Βόρειοι συνορίτες μας, πρώην εξαθλιωμένοι επαίτες, που εισέβαλαν κατά χιλιάδες στην Ελλάδα, όπου βρήκαν περίθαλψη και εργασία. Ένας ελεύθερος και περήφανος ελληνικός λαός βρέθηκε ξαφνικά σε κατάσταση υποτέλειας και εκφοβισμού. Οι πολίτες βυθίζονται στον ίλιγγο της απόγνωσης και αδιεξόδου, βλέποντας τα πάντα να καταρρέουν γύρω τους. Όμως η πτώχευση και η γενικότερη κατάρρευση της χώρας δεν πρέπει να συνδυασθεί με μια εθνική ήττα, όπως ορθά επισημαίνει ο έμπειρος δημοσιογράφος Αλέξης Παπαχελάς (ΚΑΘ. 4-12-16), υπογραμμίζοντας ότι «το χειρότερο που μπορεί να πάθουμε, όπως συνέβη πολλές φορές σε κρίσιμες στιγμές της ιστορίας μας είναι να χωρισθούμε σε προδότες και υπερπατριώτες. Πατριωτισμός, όμως, δεν είναι οι ιαχές και τα πανηγύρια, αλλά η αποφασιστικότητα πού σταθμίζει με «κρύο αίμα» την διεθνή συγκυρία, κερδίζει συμμάχους και παίρνει αποφάσεις που συμφέρουν στον τόπο». Βέβαια η ορθότατη παραπάνω τοποθέτηση επιτυγχάνεται μόνο με την ομόνοια και ομοψυχία λαού και αρχόντων και με τον παραμερισμό των κομματικών συμφερόντων και ιδιοτελών αξιώσεων.