Τα Ολύμπια Νέα

Κοινωνικά

Πανδαισία χρωμάτων

Έκθεση με βραβευμένα έργα του Γ. Πίτσιου στην «Εκάβη»1

Παλιότερα αλλά και νεότερα έργα του καθώς και τα τελευταία βραβευμένα έργα του εκθέτει ο Λιτοχωρίτης εικαστικός καλλιτέχνης Γιάννης Πίτσιος, αυτό το διάστημα και κάθε μέρα μέχρι την Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2016, από τις 6.00 το απόγευμα έως τις 9.00 το βράδυ, στην αίθουσα Εικαστικών Καλλιτεχνών Πιερίας, στον 1ο όροφο του Πνευματικού Κέντρου Κατερίνης «Εκάβη».

Τα εγκαίνια της έκθεσης πραγματοποιήθηκαν το βράδυ τής Κυριακής 30 Οκτωβρίου με την παρουσία τής Αντιπεριφερειάρχη Πιερίας, Σοφίας Μαυρίδου, του Αντιδημάρχου Δίου-Ολύμπου Αθανάσιου Καλαϊτζή, του Προέδρου τού Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδος, αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου Παλιάν, της Προέδρου τού Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Πιερίας Λίνας Γιαμούζη, άλλων καλλιτεχνών καθώς και πλήθους κόσμου.
Για τους επισκέπτες τής έκθεσης, ξεχωριστή αίσθηση και ενδιαφέρον δημιουργεί ένα νέο έργο τού Λιτοχωρίτη καλλιτέχνη το οποίο παρουσιάζει σε ρεαλιστική απεικόνιση τις κορυφές τού Ολύμπου. Το έργο αυτό είναι εμπνευσμένο από φωτογραφία τού 1913 που «τράβηξε» ο πρώτος κατακτητής των κορυφών τού Ολύμπου, ο Γαλλοελβετός Fred Boissonnas. Θα πρέπει δε να σημειωθεί ότι στα περισσότερα έργα του ο καλλιτέχνης Ιωάννης Πίτσιος εξυμνεί τις ομορφιές και τον μύθο του Ολύμπου.
Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί ότι ορισμένα από τα έργα τού καλλιτέχνη που εκτίθενται στην έκθεση, έχουν πρόσφατα βραβευτεί από Ειδική Επιτροπή τής Βόρειας Ελλάδας σε διαγωνιστική διαδικασία καλλιτεχνικών έργων που έγινε στη Θεσσαλονίκη. Συγκεκριμένα, στον Γιάννη Πίτσιο απονεμήθηκε το 2ο βραβείο τού Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδος (ΣΚΕΤΒΕ) στο πλαίσιο της Έκθεσης «Παράλληλοι Δρόμοι 2015», που έλαβε χώρα στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Θεσσαλονίκης.
Αξίζει κανείς να επισκεφθεί αυτή την έκθεση επειδή έχει έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, επειδή πρόκειται για έργα που μιλούν με έναν ξεχωριστό τρόπο στη σκέψη και στην καρδιά τού επισκέπτη, επειδή προσφέρουν μηνύματα αλλά ταυτόχρονα κυριολεκτικά προκαλούν και τον θεατή να τολμήσει να ερμηνεύσει, με τον δικό του τρόπο, την ψυχή τού καλλιτέχνη.