Τα Ολύμπια Νέα

Τοπικά Νέα

75 χρόνια ΑΓΩΝΑΣ

Η πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Κατερίνης, στην «Ε» με αφορμή τα 75 χρόνια αγώνων του Κέντρου

kentrikh

 

Εβδομήντα πέντε χρόνια ζωής αλλά και 75 χρόνια αγώνων υπέρ των εργαζομένων τής Πιερίας συμπληρώνει φέτος το Εργατικό Κέντρο Κατερίνης το οποίο ιδρύθηκε σε μια πολύ δύσκολη, για την Ελλάδα, περίοδο.

 

Η ίδρυσή του πραγματοποιήθηκε όταν η Χώρα είχε ήδη εισέλθει στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Ήταν το έτος 1941, μια χρονιά αγώνων υπέρ τής ελευθερίας, αρχικά στα ελληνοαλβανικά σύνορα εναντίον τής τότε φασιστικής Ιταλίας, στη συνέχεια όμως και εναντίον τής τότε ναζιστικής Γερμανίας, από τα οχυρά τού Ρούπελ μέχρι τη μάχη τής Κρήτης.

Σ’ αυτά τα 75 χρόνια το Εργατικό Κέντρο Κατερίνης με τα στελέχη και τα μέλη του προσέφερε αμέτρητες, άγνωστες εν πολλοίς αλλά και ανεκτίμητες υπηρεσίες όχι μόνο σε εργαζόμενους αλλά και σε άνεργους, στηρίζοντάς τους ή και κατευθύνοντάς τους.

 

Η αποστολή τού Εργατικού Κέντρου στην περίοδο της κρίσης

Η σημερινή διοίκηση του Εργατικού Κέντρου είναι ιδιαίτερα προβληματισμένη από τις συνθήκες εργασίας κατά τα τελευταία πέντε χρόνια όπου η ύφεση κυριαρχεί, η ανάπτυξη υποχωρεί, η ανεργία αυξάνεται και οι ελπίδες για ένα νέο ξεκίνημα συρρικνώνονται.

Όπως επισημαίνει, σε δηλώσεις της στην «ΕΠΤΑ», η Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Κατερίνης, Δέσποινα Κωνσταντίνου, μετά τη βύθιση της Ελλάδας στην κρίση, προωθούνται από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο αλλαγές στα εργασιακά ζητήματα. Πρόκειται για αλλαγές πολλές και συνεχείς που σχεδόν δεν προλαβαίνουν στο Εργατικό Κέντρο να τις παρακολουθήσουν προκειμένου έγκαιρα να ενημερωθούν αλλά και επίσης έγκαιρα να ενημερώσουν τα σωματεία – μέλη τού Εργατικού Κέντρου, όπως επίσης να ενημερώσουν και τους εργαζόμενους που καθημερινά προσέρχονται στο κτίριο επί της οδού Αγίας Λαύρας, στην Κατερίνη, για να εκθέσουν τα εργασιακά τους προβλήματα.

Σε μια εποχή, όπως η τωρινή, που επιχειρήσεις κλείνουν ή φεύγουν για «άλλες πολιτείες» λόγω της κρίσης αλλά και της δυσβάστακτης φορολογίας, σε μια εποχή όπου η ανεργία καλπάζει, σε μια εποχή όπου η ανάκαμψη δεν φαίνεται στον ορίζοντα, πολλοί από τους εργαζόμενους σε μαγαζιά και επιχειρήσεις τής Πιερίας νιώθουν πλέον να συμπιέζονται ψυχολογικά, ηθικά και οικονομικά, σημειώνει η κ. Κωνσταντίνου. Η αποστολή, επομένως, τού Εργατικού Κέντρου Κατερίνης είναι να σταθεί αρωγός των Σωματείων και των εργαζομένων, να ενημερώσει για τα εργατικά και ασφαλιστικά δικαιώματα και να τονώσει το ηθικό των ανθρώπων τής εργασίας.

 

1

 

«Ναι, υπήρξαν και υπερβολές εκ μέρους τού συνδικαλιστικού κινήματος»!

Σε ερώτηση της «ΕΠΤΑ» για το εάν υπήρξαν κατά το παρελθόν κάποιες υπερβολές εκ μέρους τού συνδικαλιστικού κινήματος, όπως για παράδειγμα η τεχνητή αντιπαράθεση εργοδοσίας και εργαζομένων, όπως η κατασκευή ταξικών εχθρών μεταξύ εργοδοτών και υπαλλήλων, η κ. Κωνσταντίνου παραδέχεται ότι υπήρξαν και υπερβολές.

«Υπάρχουν παθογένειες και στο συνδικαλιστικό κίνημα. Είμαι η τελευταία που θα πως ότι δεν υπάρχουν. Υπήρχαν διαχρονικά, όχι μόνο παλιά, πολύ πιθανόν να υπάρχουν και τώρα… Όμως η βελτίωση των συνδικάτων έρχεται μέσα από τη δική μας συμμετοχή, από τη συμμετοχή των εργαζομένων και όχι με τη νομοθεσία όπως τώρα, όπου (ευρωπαϊκοί θεσμοί, ΔΝΤ και κυβέρνηση) προσπαθούν να αλλάξουν κάποια πράγματα στον συνδικαλιστικό νόμο», υπογραμμίζει.

Κατά την κ. Κωνσταντίνου, «το Εργατικό Κέντρο Κατερίνης είναι για να προωθεί τα συμφέροντα των εργαζομένων. Κι αυτό θα κάνει. Αυτή είναι η αποστολή του. Η εργοδοσία έχει σκοπό να προωθήσει τα δικά της συμφέροντα. Θα πρέπει λοιπόν να βρεθεί εκείνη η ισορροπία όπου και ο εργαζόμενος θα έχει τη δουλειά του με όρους αξιοπρεπείς, θα έχει τον μισθό του για να μπορεί να συνεισφέρει ό,τι περισσότερο μπορεί, αλλά και η επιχείρηση να μπορεί να υλοποιεί τούς δικούς της στόχους. Με το να το βλέπει όμως η μία πλευρά την άλλη σαν αντίπαλο, τότε δεν μπορεί να λειτουργήσει τίποτε, ιδιαίτερα στους καιρούς που ζούμε σήμερα», εξηγεί.

 

«Ευέλικτες» πια οι εργασιακές σχέσεις

Η κ. Κωνσταντίνου υποστηρίζει ότι τα τελευταία χρόνια ασκείται από εργοδοσίες μια ψυχολογική βία σε βάρος εργαζομένων. Κυρίως, λέει, αυτό συμβαίνει σε μεγάλες επιχειρήσεις, συμβαίνει όμως και σε άλλες μικρότερες επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να φτάνουν στα όριά τους.

«Δεν γνωρίζω πώς θα υπάρξει εκτόνωση σ’ όλη αυτή τη συσσώρευση της βίας που δέχονται οι εργαζόμενοι… Η ψυχολογική αυτή βία γίνεται επειδή υπάρχουν πολλοί άνεργοι που περιμένουν να πιάσουν δουλειά. Αυτό το γνωρίζει πάρα πολύ καλά η εργοδοσία, με αποτέλεσμα κάποιοι να αναγκάζουν εργαζόμενους να δέχονται πράγματα που σε άλλες συνθήκες δεν θα δέχονταν», τονίζει.