Τα Ολύμπια Νέα

Τοπικά Νέα

Ζητούμε αξιοπρέπεια…

Το Σωματείο Συνταξιούχων ΙΚΑ Πιερίας για την Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας

22girokomio«Δεν ζητάμε ελεημοσύνη αλλά τα κεκτημένα με ιδρώτα και αίμα», αναφέρει σε μήνυμά του το Σωματείο Συνταξιούχων ΙΚΑ Πιερίας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας, που έχει καθιερωθεί την 1η Οκτωβρίου κάθε έτους. «Διεκδικούμε ανθρώπινη σύνταξη για να ζούμε με την αξιοπρέπεια που μας αξίζει», τονίζεται σε άλλο σημείο, σε ένα μήνυμα που «διαχέεται» από απογοήτευση και πίκρα, για τα όσα έχουν υποστεί οι συνταξιούχοι τα τελευταία χρόνια, με τις περικοπές των συντάξεών τους, αλλά και την υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών υγείας.

Αναλυτικά το Σωματείο Συνταξιούχων ΙΚΑ Πιερίας αναφέρει: «H 1η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως “Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας”, τα αλλιώς ονομαζόμενα “περήφανα γηρατειά” θα λέγαμε χαριτολογώντας, τα οποία πλέον, τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα μας τα στέλνουν στην κόλαση.
Με την ευκαιρία της γιορτής το Σωματείο μας στέλνει θερμούς χαιρετισμούς σε όλους τους απόμαχους της δουλειάς, τα περήφανα γηρατειά, τις “ρίζες της ζωής”, όπως μας αποκαλούσε κάποτε ένας πρώην πρόεδρος των Κρητικών Συνταξιούχων, και είχε δίκιο γιατί οι σημερινοί συνταξιούχοι έδωσαν τα πάντα για την Πατρίδα τους και πότισαν με αίμα και ιδρώτα το δέντρο της Εθνικής μας οικονομίας. Αυτοί ξαναέκτισαν την Ελλάδα ύστερα από την καταστροφή του πολέμου και την Κατοχή.
Οι σημερινοί συνταξιούχοι είναι αυτοί που δημιούργησαν την κοινωνική ασφάλιση, παλεύοντας αποφασιστικά κάθε μορφή αντίδρασης που είχε ως σκοπό την εξουδετέρωση και τον αφανισμό της, αυτοί εργάζονταν χωρίς ωράριο 10 και 12 ώρες την ημέρα, χωρίς άδειες, ασφάλεια, με εξευτελιστικά μεροκάματα.
Τα άτομα της Τρίτης Ηλικίας είναι περήφανα γιατί εξετέλεσαν επάξια το χρέος τους απέναντι στην Πατρίδα τους και στα παιδιά τους.
Και σήμερα αν και κουρασμένοι σωματικά και ψυχολογικά οι συνταξιούχοι είναι αυτοί που εξακολουθούν να παλεύουν και πρώτοι να συμπαραστέκονται στους αγώνες των εργαζομένων ενάντια στην αδικία και την εκμετάλλευση.
Είναι και θα είναι πάντα πρώτοι σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες γιατί έμαθαν στην ζωή τους να μην εγκαταλείπουν εύκολα τη μάχη. Δυστυχώς όμως βλέπουν τους αγώνες τους, που κέρδισαν κυριολεκτικά με αίμα και θυσίες και τους κόπους τους να χάνονται μέρα με τη μέρα.
Αντί να προσφέρουν στα παιδιά και στα εγγόνια τους ένα καλύτερο μέλλον, τα γυρίζουν εκεί που όλα άρχισαν, στη δεκαετία του ’50, στο μηδέν, δηλαδή στην εργασία χωρίς ωράριο, χωρίς άδεια, χωρίς ασφάλεια και με εξευτελιστικά μεροκάματα.
Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη να αγωνιστούμε όλοι μαζί, συνταξιούχοι και εργαζόμενοι, για να ανατρέψουμε αυτό το καθεστώς.
Οι συνταξιούχοι δεν είμαστε ξεκομμένοι από τον κόσμο της εργατικής τάξης, γιατί η σύνταξη μας δεν είναι παρά η συνέχεια της αμοιβής μας για την εργασία που έχουμε προσφέρει επί δεκαετίες, δεν μας χαρίστηκε αλλά την “κερδίσαμε” με τα κόπους και βασάνων.
Και όμως δυστυχώς σήμερα χιλιάδες συνταξιούχοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, μέσα στην εξαθλίωση και την ταπείνωση, η κυβέρνηση πετσόκοψε τις συντάξεις, κύριες και επικουρικές, τα δώρα των Χριστουγέννων και του Πάσχα, έκαναν δραστικές περικοπές σε παροχές στην Υγεία και κατήργησαν κάθε μορφή κοινωνικής ασφάλισης.
Όλα τα Σωματεία ενωμένα πρέπει να αγωνιστούμε για να κερδίσουμε τα αυτονόητα, δηλαδή όλα αυτά για τα οποία αγωνιστήκαμε μια ολόκληρη ζωή και μας τα πήραν ¨εν μία νυκτί¨.
Δεν ζητάμε ελεημοσύνη αλλά τα κεκτημένα με ιδρώτα και αίμα. Διεκδικούμε ανθρώπινη σύνταξη για να ζούμε με την αξιοπρέπεια που μας αξίζει.
Δεν μπορούν πλέον οι πολιτικοί να δίνουν φρούδες ελπίδες στους συνταξιούχους και όχι μόνο, για να εξασφαλίσουν την ψήφο τους και όταν αναλαμβάνουν την εξουσία να ξεχνούν τις υποσχέσεις τους.
Για να είναι γιορτή η σημερινή ημέρα πρέπει να υπάρχουν εορτάζοντες και ευτυχισμένοι συνταξιούχοι, γιατί σ αυτούς είναι αφιερωμένη αυτή η ημέρα, δεν χρειάζονται πλέον τα λόγια και οι υποσχέσεις.
Ποια είναι η βοήθεια και η στήριξη της Κυβέρνησης; Πότε θα υλοποιηθούν οι υποσχέσεις της;
Ήρθε η ώρα πια για να υπάρξει σωστή μέριμνα και πραγματική περίθαλψη για τους απόμαχους της εργασίας που είναι και οι ρίζες της ζωής.
Όχι πια αδιαφορία»