Τα Ολύμπια Νέα

Κοινωνικά

Ζούμε ή απλά επιβιώνουμε;

Συνέντευξη με την Πιερίδα σκηνοθέτιδα και ηθοποιό Αναστασία Γκολέμα1

Η παράσταση της κ. Γκολέμα «Τι είναι αυτό που το λέΜε αγάπη;» παρουσιάζεται την Πέμπτη στο Θέατρο του Δημοτικού Πάρκου Κατερίνης, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ολύμπου

«Δεν είμαστε εδώ απλά για να επιβιώνουμε εμείς οι άνθρωποι. Είμαστε για να ζούμε! Για να χαιρόμαστε! Για να ερωτευόμαστε!», επισημαίνει σε συνέντευξή της η Αναστασία Γκολέμα, μια σκηνοθέτης, συγγραφέας θεατρικών έργων και ηθοποιός που προέρχεται από τον τόπο μας, απαντώντας στο ερώτημα που η ίδια θέτει: «Ζούμε ή απλά επιβιώνουμε»; Αυτό το ερώτημα, που πάντοτε θα είναι επίκαιρο, το θέτει με αφορμή μια ιδιαίτερη και εξόχως ενδιαφέρουσα παράσταση με τίτλο «Τι είναι αυτό που το λέΜε Αγάπη;», μια τραγικωμωδία όπως την αποκαλεί η δημιουργός, που θα παρουσιαστεί την Πέμπτη 28 Ιουλίου στο θέατρο πάρκου Κατερίνης, στις 9.30 το βράδυ, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του 45ου Φεστιβάλ Ολύμπου.

Η συνέντευξη δόθηκε στον χώρο τού θεατρικού εργαστηρίου «ΑΥΛΑΙΑ» το οποίο, εδώ και 18 χρόνια, διατηρεί στην Κατερίνη ο σκηνοθέτης Ανδρέας Μιχαήλ. Η συνέντευξη δεν δόθηκε τυχαία εκεί. Οι δυο καλλιτέχνες γνωρίζονται από τότε που ο Ανδρέας Μιχαήλ ζούσε και σκηνοθετούσε στην Αθήνα. «Είναι για μένα μια πατρική φιγούρα, ο Ανδρέας», λέει χαρακτηριστικά η Αναστασία. «Είναι πολύ ωραίο να γυρνάς πίσω και να συναντάς μερικούς ανθρώπους που είναι πάντα εκεί! Είναι σαν ένα λιμάνι που πάντα σε περιμένει!», υπογραμμίζει. «Εξάλλου ο Ανδρέας ήταν στενός φίλος τού πατριού μου, του ανθρώπου που επηρέασε βαθιά τη ζωή μου και σε αυτόν αφιερώνω αυτή την παράσταση, το αφιερώνω στη μνήμη του. Είμαι σίγουρη πως την Πέμπτη θα είναι εκεί, μαζί μας, να μας απολαμβάνει!», επισημαίνει με συγκίνηση η Αναστασία. Στα πρώτα της βήματα η Αναστασία Γκολέμα φοίτησε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ενώ στη συνέχεια σπούδασε στο Παρίσι, στη Διεθνή Σχολή Θεάτρου Μιμικής και Σκηνοθεσίας τού Ζακ Λεκόκ, είναι συνδημιουργός τής θεατρικής ομάδας Angel Exit στο Δουβλίνο και δημιουργός της θεατρικής ομάδας «Σελάνα» με έδρα την Αθήνα. Δίδαξε σε δραματικές σχολές αλλά και σε αυτόνομα σεμινάρια στη Βαρκελώνη, στην Ταϊβάν, στην Ελλάδα και αλλού. Επίσης πραγματοποίησε σπουδές στο ψυχόδραμα και χρησιμοποιεί την τεχνική αυτή στη δημιουργία παραστάσεων. Ασχολείται επαγγελματικά με το θέατρο από το 1999. Με την ομάδα της έχει γράψει και σκηνοθετήσει μέχρι στιγμής πέντε θεατρικά έργα. Έπαιξε σε παραστάσεις στο Κρατικό, στο Εθνικό αλλά και στο ελεύθερο θέατρο. Συμμετείχε στις τηλεοπτικές σειρές «Γιαννάκη ομορφόπαιδο» με τον Γιάννη Ζουγανέλη, «Ο ψεύτης παππούς» με τον Γ.Μιχαλακόπουλο, έπαιξε στην ταινία «Φτάσαμε» του Τσιώλη, όπως και σε διάφορες ταινίες μικρού μήκους.

Η συνέντευξη για την παράσταση Η Αναστασία Γκολέμα έγραψε το έργο «Τι είναι αυτό που το λέΜε Αγάπη;», το σκηνοθέτησε, παίζει σ’ αυτό το έργο, το έχει σκηνογραφήσει (σχεδόν όλο), τα περισσότερα αντικείμενα τα έχει φτιάξει μόνη της, όπως λέει η ίδια, εκτός από τη μεγάλη αυλαία. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μας εξηγεί ότι η υπόθεση της παράστασης δεν είναι μία και ενιαία αλλά πρόκειται για 10 μικρές διαφορετικές ιστορίες που όμως, όπως λέει, συνδέονται μεταξύ τους μέσω του ερωτηματικού τίτλου. Η μεταμόρφωση είναι το κύριο στοιχείο της θεατρικής ομάδας των μίμων. Τα κοστούμια είναι λιτά, θυμίζουν τη βάση ενός σώματος που παίζει με τις δυναμικές τής κίνησης και της έκφρασης παρά με στολίδια κι εξωτερικές περιγραφές.

-Τι περιλαμβάνει το έργο; Το έργο είναι ένα σύνολο δέκα εικόνων, δέκα διαφορετικών μικρών ιστοριών. Είναι σαν να υπάρχει μια αόρατη κάμερα που σε μεταφέρει απ’ τη μια ιστορία στην άλλη, απ’ τη μια σκηνή στην άλλη, από τη μια ζωή στην άλλη. Μια γραφή αρκετά κινηματογραφική. Οι διαφορετικές ιστορίες, όπου η μία δεν έχει σχέση με την άλλη, έχουν όλες τους ένα κοινό σημείο!

-Ποιο; Συνδέονται με το ερώτημα «Τι είναι αυτό που το λέΜε Αγάπη». Ο τίτλος, λοιπόν, του έργου συνδέει όλες αυτές τις ιστορίες.

-Να φανταστούμε ότι στο κλείσιμο του έργου δίνεται και η απάντηση στο ερώτημα του τι είναι η αγάπη; Μάλλον όχι. Δεν θα αποκαλύψω την τελευταία σκηνή στο σύνολό της αλλά θα πω μόνο ότι είναι μια σκηνή στα νεκροταφεία. Είναι κάποιοι που θρηνούν ανθρώπους που έχουν φύγει. Αχ αυτοί οι άνθρωποι, χρειάζονται πολύ θάνατο για να ζήσουν! Πότε τελικά έρχεται η αγάπη στη ζωή μας; Πάντα στο τέλος της σκηνής; Κοντά στο τέλος της ζωής;

-Τελικά, «τι είναι αυτό που το λέΜε Αγάπη»… Ευτυχώς δεν υπάρχει απάντηση! Στην ουσία, αυτό είναι το έργο τέχνης. Κάτι που σε κάνει να αναρωτιέσαι, στην προκειμένη περίπτωση για την αγάπη, βλέποντας το φόντο πίσω από τη ζωή. Κρατώντας το ερώτημα ανοιχτό μπορείς πάντα να συνδέεσαι με κάτι μεγαλύτερο από σένα. Αυτό ψάχνουμε σε μια συνάντηση ή σε μια παράσταση. Το θαύμα της ερώτησης, του έρωτα! Για να παραμείνει έρωτας, χρειάζεται οπωσδήποτε αυτό το άνοιγμα, ο χώρος χωρίς απάντηση.