Τα Ολύμπια Νέα

Κυριότερες Ειδήσεις / Τοπικά Νέα

«Παιδιά κατώτερου θεού»;

Ένα απόγευμα στον καταυλισμό των Ρομά της Κατερίνης

 

«Παιδιά κατώτερου θεού»; Άνθρωποι με δικαιώματα ή «αποπαίδια»; «Πολίτες πέμπτης κατηγορίας» ή Έλληνες πολίτες τής Πιερίας; Μιλάμε για τους Αθίγγανους της Κατερίνης που «ζουν» σε μια παραγκούπολη στις όχθες τού ποταμού Πέλεκα.

Μιλάμε για Ρομά που είναι Έλληνες πολίτες, που είναι δημότες τής Κατερίνης, που ψηφίζουν στις εκλογές, που στέλνουν τα παιδιά τους για να υπηρετήσουν στον ελληνικό στρατό, που κάποιοι απ’ αυτούς είναι γραμμένοι στο ΤΕΒΕ (ΟΑΕΕ) και πληρώνουν φόρους στο κράτος, που όλοι τους έχουν πολυμελείς οικογένειες αλλά μένουν σε αυτοσχέδιες και αυθαίρετες παράγκες, που ταλαιπωρούνται από τη ζωή που ζουν, που, όπως λένε, νιώθουν ξεχασμένοι από την Εκκλησία και από την οργανωμένη Πολιτεία, αλλά και που οι ίδιοι κάνουν τη δική τους αυτοκριτική ομολογώντας ότι για τα βάσανά τους έχουν μέρος ευθύνης.

 

DSC_0060

 

Η νέα επίσκεψη της «ΕΠΤΑ» στον οικισμό των Αθίγγανων

Αυτή την αυθαίρετη παραγκούπολη επισκέφθηκε, για μια ακόμη φορά, η «ΕΠΤΑ» ανοίγοντας μια νέα συζήτηση για την υπόθεση διαβίωσης κάποιων ξεχωριστών συνδημοτών μας εκεί.

Η επίσκεψη έγινε απογευματινές ώρες με σκοπό να βρίσκονται όλοι οι Αθίγγανοι στα σπίτια τους, δεδομένου ότι κυρίως τα πρωινά οι άνθρωποι αυτοί είναι στη γύρα, μήπως και βγάλουν κανένα μεροκάματο. Η εμφάνιση δημοσιογράφου στον οικισμό έφερε πολλά και πλατιά χαμόγελα, ιδίως στα μικρά παιδιά που έτρεχαν παρακαλώντας για μια φωτογραφία. Ένιωθαν ότι είναι μεγάλη υπόθεση να δουν τα πρόσωπά τους σε μια εφημερίδα, ένιωθαν ότι θα μπορούσαν, έστω και για λίγο, να ξεφύγουν από την αφάνεια ή και την περιφρόνηση του κόσμου.

Αρκετοί από τους μεγαλύτερους ένιωθαν ότι θα δουν τα πρόσωπά τους αλλά και τα προβλήματά τους αποτυπωμένα στο χαρτί. Θα δουν ένα δημοσίευμα που τους αφορά, ένα δημοσίευμα για κάτι καλό, ένα δημοσίευμα που θα προβάλλει την όλη κατάσταση και που θα μπορούσε να ευαισθητοποιήσει την τοπική κοινωνία, ένα δημοσίευμα που πιθανόν να κινητοποιήσει περαιτέρω κάποιους αιρετούς τής Ελληνικής Πολιτείας αλλά και της Αυτοδιοίκησης.

 

«Δεν έχει ζωή εδώ»…

Στα πρόσωπα πολλών από τους μεγαλύτερους μπορούσε κανείς να διακρίνει ένα παράπονο, μια θλίψη ζωγραφισμένη στο βλέμμα, μια απογοήτευση, μια μελαγχολία. Σε κάμποσα πρόσωπα νέων ανθρώπων μπορούσε κανείς να διακρίνει ακόμη και μια πίκρα για τη ζωή αλλά και για την κρίση που δεν λέει να τελειώσει, που δυσκολεύει και τη δική τους ύπαρξη. Τρεις – τέσσερις απ’ αυτούς, καθισμένοι έξω από μια παράγκα, συζητούν απογοητευμένοι για την όλη κατάσταση, γι αυτό και στην παρουσία τής «ΕΠΤΑ» στον οικισμό σταματούν τη δική τους συζήτηση και ζητούν πληροφορίες για το πώς θα μπορέσουν να φύγουν από την Ελλάδα μήπως και βρουν λίγη τύχη στο εξωτερικό…

Κάπου εδώ γίνεται ευρύτερα γνωστή η παρουσία τής εφημερίδας, γι αυτό και από πολλές παράγκες αρχίζουν να έρχονται Αθίγγανοι για να ακούσουν τη συζήτηση που γίνεται αλλά για να μιλήσουν και οι ίδιοι για την κατάστασή τους. «Δες πού ζούμε. Είναι ζωή αυτή; Τον χειμώνα είμαστε στη βροχή, στα χιόνια και στους αέρηδες, στις υγρασίες και στα κρύα. Και το καλοκαίρι πεθαίνουμε από τις ζέστες», μας είπε νεαρή μητέρα που κρατούσε ένα μωρό στην αγκαλιά.

Κάπου εδώ αρχίζει και η περιήγηση στις παράγκες. «Για δες το χάλι μας», είπε μια ηλικιωμένη. Δίπλα της ο σύζυγος κοιτούσε χωρίς να μιλά ενώ τα εγγονάκια έπαιζαν πιο πέρα ανέμελα. Σ’ άλλη παράγκα πιο κάτω μια μεσόκοπη γυναίκα λέει με θλίψη: «Τι ήρθατε να δείτε; Τα ξέρετε αυτά. Τα ξέρουν κι οι πολιτικοί μας και κανείς δεν κάνει τίποτα. Κοίτα πού ζούμε. Είναι ζωή αυτή; Τι να γράψετε πάλι; Δεν πρόκειται να κάνει κανείς τίποτα»… Παρακάτω, ένα νέο παιδί πλησιάζει και ρωτά για τους πρόσφυγες που ζουν στην Πιερία. «Πού τους έχουν; Περνούν καλά; Δεν είμαι ρατσιστής. Να περνάνε καλά οι άνθρωποι. Αλλά να ‘ρθούνε κι εδώ οι Βουλευτές να δούνε και το δικό μας χάλι. Να μας βοηθήσουν να φύγουμε απ’ αυτή την κατάντια. Έχουμε κι εμείς ψυχούλες», λέει στενοχωρημένος.

 

DSC_0023

 

«Τα παιδιά είναι η παρηγοριά μας»!

Το θλιβερό σκηνικό σπάει από τις φωνές, τα γέλια και τα πειράγματα των παιδιών. «Αυτά είναι η παρηγοριά μας», μας λέει μια γιαγιά. «Παίζουνε και φέρνουνε χαρά. Είναι δύσκολα εδώ. Χειμώνα – καλοκαίρι, δεν είναι ζωή (αυτή που ζούμε). Χαίρονται τα παιδιά, χαιρόμαστε κι εμείς. Δεν έχουμε άλλες χαρές εμείς», λέει με ανακούφιση. Τα παιδιά συνεχίζουν να παίζουν με ό,τι βρίσκουν. Μιλούν τη γλώσσα των Ρομά και δεν καταλαβαίνουμε τι λένε, ωστόσο αισθανόμαστε ότι το χαίρονται, ότι με την παρέα και με το παιχνίδι είναι ευτυχισμένα.