Τα Ολύμπια Νέα

Απόψεις / Τοπικά Νέα

Το αναπάντεχο ενδιαφέρον της ιδρυτικής συνδιάσκεψης της ΛΑ.Ε.

Άρθρο γνώμης

του Ζήση Ζάννα πρ. Βουλευτή Πιερίας, στέλεχος ΛΑΕ

12714419_1674875789459919_1229920311_n (3) Λίγες μέρες πριν την διεξαγωγή της Ιδρυτικής συνδιάσκεψης της Λαϊκής Ενότητας στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, ένα γεγονός που ενδεχομένως θα αφορούσε τις περιορισμένες δυνάμεις της αριστεράς, το ενδιαφέρον για τις διαδικασίες, κυρίως όμως για το πολιτικό αποτέλεσμα γίνεται επίκεντρο προσοχής σε ευρύτερα και ετερογενή ακροατήρια.

Ο λόγος για το αυξανόμενο αυτό ενδιαφέρον είναι από τη μία η αναζήτηση εναλλακτικής πολιτικής πρότασης απέναντι στα μνημόνια που έχουν εξελιχθεί σε μόνιμο καθεστώς υποτέλειας, σε μία Ευρώπη που βράζει απ” άκρη σε άκρη με απρόβλεπτες εξελίξεις. Από την άλλη, ο μεγάλος βαθμός αναξιοπιστίας του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, η απογοήτευση κι η ακύρωση κάθε προσδοκίας που είχε καλλιεργήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και η επανάληψη του ίδιου και σκληρότερου μνημονιακού σεναρίου που οδηγεί τους πολίτες, ιδιαίτερα αυτούς που πνίγονται από τις μνημονιακές πολιτικές, σε αναζήτηση σχηματισμών του μαχώμενου αντιμνημονιακού χώρου.
Η Λαϊκή Ενότητα, «τέκνο της ανάγκης», δύναμη συνέπειας και συνέχειας της ρήξης με το μνημονιακό καθεστώς έχει καθήκον να εξελιχθεί στο «ώριμο τέκνο της οργής». Οι μεθοδεύσεις του περασμένου φθινοπώρου στέρησαν στην ΛΑΕ την είσοδο στο κοινοβούλιο όμως δεν κατάφεραν να αποστρατεύσουν την μεγάλη πλειοψηφία των αγωνιστών που σήμερα προσπαθεί να ανασυντάξει τον αριστερό αντιμνημονιακό πόλο σαν την μόνη εναλλακτική απέναντι στα μνημόνια και τις πολιτικές δυνάμεις που τα υπηρετούν. Το μέτωπο της Λαϊκής Ενότητας και ευρύτερες συσπειρώσεις που θα προκύψουν, μπορούν και θα έχουν καθοριστικό ρόλο και λόγο στην πολιτική πραγματικότητα του επόμενου διαστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ για την διατήρηση της εξουσίας έχει παραδοθεί πλήρως και ανεπιστρεπτί στις εντολές των δανειστών και των κυρίαρχων κύκλων της Ευρώπης, βαθαίνοντας την μνημονιακή νεοφιλελεύθερη επίθεση απέναντι στα μεσαία και μικρά στρώματα, αφαιρώντας κάθε ίχνος εθνικής κυριαρχίας, ξεπουλώντας δημόσια περιουσία και πολύ σύντομα με τις νέες απαιτήσεις θα ξηλώσει κάθε εργασιακό δικαίωμα που έχει απομείνει στον τόπο αυτό.
Παρά την σημαντική υποχώρηση του κινήματος, τις διαχρονικές μεγάλες αδυναμίες του συνδικαλιστικού κινήματος, την απογοήτευση, σποραδικά ξεσπάσματα του προηγούμενου διαστήματος (αγρότες, επιστήμονες κλπ) καλλιεργούν το έδαφος και την αισιοδοξία για μεγάλες κινητοποιήσεις και αμφισβήτηση της μνημονιακής συνέχειας. Ενδεχόμενες ανατροπές στην Ευρώπη, το Βρετανικό δημοψήφισμα, οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις στη Γαλλία, οι εκλογές στην Ισπανία μπορούν να αφυπνίσουν τον απογοητευμένο και προδομένο ελληνικό λαό και να ελπίσει ξανά μέσα από τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, τις προοδευτικές, δημοκρατικές, αντιμνημονιακές δυνάμεις που με συνέπεια ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες του. Αρκεί οι δυνάμεις αυτές να παρουσιάσουν μία αξιόπιστη εναλλακτική, μακρυά από αυταπάτες και κτήμα όχι κάποιων ακαδημαϊκών κύκλων αλλά των υποκειμένων της ανατροπής και της σύγκρουσης, των εργαζομένων, της νεολαίας, των φτωχοποιημένων στρωμάτων.
Η ιδρυτική πανελλαδική συνδιάσκεψη της Λαϊκής Ενότητας είναι το σύγχρονο στοίχημα της αριστεράς το οποίο για να κερδηθεί θα πρέπει να αντλήσει συμπεράσματα από τα θετικά παραδείγματα της ιστορίας του αριστερού κινήματος και να διδαχθεί από τα λάθη, σύγχρονα και παλιότερα για τα οποία βέβαια δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών αλλά μέσα από την διαρκή και δημιουργική αυτοκριτική μας θα κάνουμε ένα βήμα μπροστά. Η επόμενη ημέρα της συνδιάσκεψης θα είναι οργάνωση και αγώνας, κάλεσμα για την οικοδόμηση ενός ευρύτερου κινηματικού και πολιτικού μετώπου, κυρίως όμως η αναγέννηση της ελπίδας και της αισιοδοξίας στον ελληνικό λαό, η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, η αξιοπιστία της αριστεράς, η ανατροπή των μνημονιακών κομμάτων, παλιών και νέων.