Τα Ολύμπια Νέα

Κοινωνικά

Ποπ εικονοστάσιο επώνυμων αγίων

Άρθρο γνώμηςuntitled

 

Για την σπουδαία εικαστική δουλειά ΑnimaΤheka του Θεόδωρου Μπρουσκομάτη

Του Αντώνη Κάλφα

Πενήντα έργα, μικρών διαστάσεων, εκθέτει αυτές τις μέρες στην πόλη μας, με πρωτοβουλία του Συλλόγου των Καλλιτεχνών της Πιερίας, ο συντοπίτης μας Θεόδωρος Μπρουσκομάτης. Ο καλλιτέχνης, με σοβαρές σπουδές αρχιτεκτονικής, εκπλήσσει με τις μινιμαλιστικές του κατασκευές/κουτιά και την ιδιότυπη εικονοποιία του.

Τα έργα της σειράς που εκτίθενται στην Κατερίνη, αποτελούν μια οιονεί έκθεση των ψυχικών αποθεμάτων, της μνήμης —συλλογικής και ατομικής— όπως αυτή εμπνέεται από ένα οριστικά χαμένο παρελθόν, εν προκειμένω το παρελθόν διασημοτήτων του 20ού αιώνα με ξεχωριστή ψυχική και επικοινωνιακή ρίζα.
Η ενότητα περιλαμβάνει έναν μικρό παράδεισο προσωπικοτήτων ηθοποιών (ανάμεσά τους Μαίρυλιν Μονρόε, Ανίτα Έκμπεργκ, Ίνγκριντ Μπέργκμαν), καλλιτεχνών (Φρίντα Κάλο, Μαρία Κάλας, Τζίμυ Χέντριξ, Λου Ρηντ, Έιμυ Γουάινχαουζ) οι οποίοι ενέπνευσαν τις νεώτερες και πολύ νεώτερες γενιές ενώ παράλληλα διατήρησαν τη γοητεία τους στη συλλογική μνήμη. Αυτές οι λίαν επιδραστικές προσωπικότητες δεν είναι τυχαίες. Μια λεπτομερής ανάλυση θα επεσήμανε το ειδικό σημειολογικό σύμπαν το οποίο και ανασυγκροτούν: πρόσωπα με μαζική μέχρις υστερίας πρόσληψη, με μια ζωή γεμάτη θλίψη και μελαγχολία, με μια μαρτυρική, αδηφάγα καταναλωτικότητα (Μαίρυλιν Μονρόε), μορφές που σημάδεψαν την αντίθεση στην πολιτιστική βιομηχανία και την συμβατική ηθική των πολλών (Φρίντα Κάλο, Λου Ρηντ, Μάνος Χατζηδάκης) αλλά και φιγούρες της ικανότατης μαζικής, ισοπεδωτικής βιομηχανίας (Ντίσνευ, Σινάτρα).
Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί ευφάνταστα τον τύπο του εικονοστασίου και με τη χρήση της φόρμας αυτής (ο Όθωνας και η Αμαλία με παραδοσιακές ελληνικές στολές είναι από τα σουβενίρ που ξεχώρισαν στην έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη) εγκιβωτίζει τις φωτογραφημένες προσωπικότητες με ποικιλία εικαστικών σχολίων: ένα μόνιμο πλαστικό επιζωγραφισμένο φωτοστέφανο, λουλουδάκια, ψεύτικα διαμάντια, πολύχρωμα φτηνά υλικά (η arte povera εδώ επιτελεί πειστικά τον αποδομητικό της ρόλο). Αυτό το ποπ εικονοστάσιο επωνύμων αγίων της μαζικής (λαϊκής και υψηλής) τέχνης μάς προσφέρει με απλότητα, καθαρότητα και μελετημένη ακρίβεια ο ικανός εικαστικός.
Το αποτέλεσμα είναι γοητευτικότατο. Κι αυτό γιατί, όπως μας υπενθυμίζει ο Γκαστόν Μπασελάρ στο βιβλίο του Η ποιητική του χώρου, αυτά που βλέπουμε, τα θέματα που συναντούν τα μάτια μας (γεγονότα και αξίες, πραγματικότητες και όνειρα, αναμνήσεις και θρύλοι), όσα δηλαδή συγκροτούν το παρελθόν μας, δεν είναι σταθερά, δεν επανέρχονται στη μνήμη ούτε με τα ίδια χαρακτηριστικά ούτε με το ίδιο φως. Χρειάζεται λοιπόν η ματιά του καλλιτέχνη για να μετατρέψει την ψυχή του παρελθόντος, την anima, σε μια νέα συνείδηση
Ο Θεόδωρος Μπρουσκομάτης θα πει σε μια συνέντευξή του πως «όταν τυχαία ανακάλυψα τον Joseph Cornell, αμέσως ένοιωσα συγγένεια μαζί του, άσχετα αν τα κουτιά μου πλησιάζουν περισσότερο την glamour kitsch αισθητική των Pierre et Gilles».
Πάντως, ο ίδιος, μας προσφέρει τη δική του anima, η οποία, όπως και κάθε αρχέτυπο, παρουσιάζεται με πολλαπλές εικόνες, κυρίως διαμέσου του μύθου, του ονείρου, των οραμάτων και των προϊόντων της τέχνης.
Τα έργα της σειράς εκτίθενται στην Αίθουσα του Συλλόγου Εικαστικών Καλλιτεχνών Πιερίας, έως τις 22 Απριλίου