Τα Ολύμπια Νέα

Τοπικά Νέα

«Ω Σώτερ Υπερέχει Αληθώς η Ση Αγάπη Πάντα Λογισμόν»

Xριστουγεννιάτικο Μήνυμα από τον Ποιμένα της Ελληνικής Ευαγγελικής ΕκκλησίαςIMG_8398

Tην κρύα παραμονή των Χριστουγέννων του 1952, όταν η Κορέα ήταν στη δύνη του εμφυλίου πολέμου, μια νεαρή γυναίκα περπατούσε με κόπο σε έναν επαρχιακό δρόμο, προφανώς έτοιμη να γεννήσει το μωρό της. Έκανε έκκληση στους λίγους περαστικούς, «Βοηθήστε με ! Σας παρακαλώ. Το μωρό μου». Κανένας δεν της έδινε σημασία. Ένα ζευγάρι μεσήλικων πέρασαν δίπλα της. Η γυναίκα έσπρωξε τη νεαρή μητέρα χλευάζοντάς την περιφρονητικά, «Πού είναι ο πατέρας; Πού είναι ο Αμερικανός εραστής σου τώρα;» Αδιαφορώντας συνέχισαν το δρόμο τους. Η νεαρή γυναίκα δίπλωσε στα δύο από μια σύσπαση καθώς τους έβλεπε να απομακρύνονται. «Σας παρακαλώ…,» ικέτευσε. Είχε ακούσει για έναν νεαρό ιεραπόστολο που ζούσε εκεί κοντά που θα μπορούσε να τη βοηθήσει. Όσο πιο γρήγορα μπορούσε, άρχισε να περπατάει προς εκείνο το χωριό. Εάν μόνο μπορούσε αυτός να βοηθήσει το μωρό της. Τρέμοντας από το κρύο και πονώντας πολύ, αγωνιζόταν να περπατήσει στον παγωμένο επαρχιακό δρόμο. Αλλά η νύχτα ήταν τόσο κρύα. Άρχισε να πέφτει χιόνι. Συνειδητοποιώντας ότι η ώρα πλησιάζει για να γεννήσει το μωρό της, βρήκε καταφύγιο κάτω από μια γέφυρα. Εκεί, ολομόναχη, γέννησε την παραμονή των Χριστουγέννων. Ανήσυχη για το νεογέννητο γιο της, έβγαλε τα ρούχα της, τα τύλιξε γύρω του και τον κράτησε σφιχτά μέσα στην αγκαλιά της. Την επόμενη μέρα, ο ιεραπόστολος για τον οποίο είχε ακούσει αψήφησε το καινούργιο χιόνι για να παραδώσει Χριστουγεννιάτικα πακέτα σε φτωχές οικογένειες. Καθώς περπατούσε, άκουσε το κλάμα ενός βρέφους. Ακολούθησε τον ήχο του κλάματος και έφτασε σε μια γέφυρα. Κάτω απ΄ αυτήν, βρήκε μια νεαρή μητέρα νεκρή από την παγωνιά, να εξακολουθεί να κρατάει σφιχτά τον νεογέννητο γιο της που έκλαιγε. Ο ιεραπόστολος με τρυφερότητα πήρε το βρέφος από την αγκαλιά της. Όταν το αγόρι έγινε 10 χρονών, ο ιεραπόστολος που έγινε ο θετός του πατέρας του είπε την ιστορία του θανάτου της μητέρας του την παραμονή των Χριστουγέννων. Το μικρό αγόρι έκλαψε, αναγνωρίζοντας τη θυσία που η μητέρα του έκανε γι΄αυτόν. Το επόμενο πρωί, ο ιεραπόστολος ξύπνησε νωρίς και βρήκε το κρεβάτι του αγοριού άδειο. Βλέποντας ένα ζευγάρι φρέσκιες πατημασιές στο χιόνι έξω, έβαλε το παλτό του και ακολούθησε τα ίχνη. Οδηγούσαν στη γέφυρα όπου η νεαρή μητέρα πέθανε από το κρύο. Καθώς ο ιεραπόστολος πλησίασε τη γέφυρα, σταμάτησε σοκαρισμένος μπροστά σ΄αυτό που αντίκρισε. Γονατισμένος στο χιόνι ήταν ο 10χρονος γιος της, γυμνός και τρέμοντας ακατάσχετα. Τα ρούχα του βρίσκονταν δίπλα του το ένα πάνω στο άλλο. Πλησιάζοντας πιο κοντά ο ιεραπόστολος άκουσε το αγόρι, μέσα από τα δόντιά του που χτυπούσαν από το κρύο, να λέει: «Mητέρα, ήσουν τόσο παγωμένη για μένα;» Αυτή η ιστορία μας θυμίζει μια άλλη Μητέρα και έναν άλλο Γιο που θυσίασαν τόσα πολλά. Μια κρύα νύχτα, ο αιώνιος Υιός του Θεού άφησε το «σπίτι Του,» τη δόξα Του και τη θαλπωρή του ουρανού για να γεννηθεί σε έναν αφιλόξενο κόσμο. Ακριβώς πριν γεννηθεί ο Χριστός, η Μαριάμ η μητέρα Του, δεν έγινε δεκτή σε κανένα από τα ζεστά πανδοχεία της Βηθλεέμ. Γι΄αυτό γέννησε το βρέφος της στα σκοτάδι ενός κρύου στάβλου. Φίλοι μου, ο Κτίστης του Σύμπαντος, ο Κριτής της Οικουμένης, ο Ύψιστος και ο Υπέρτατος Θεός ήταν πρόθυμος να υποστεί τη δυσοίωνη αυτή αρχή στο χρόνο και στην ιστορία για σας και για μένα. Αυτή είναι μια αγάπη χωρίς όρια. O Yιός και Λόγος του Θεού έγινε βρέφος. Ο Άρτος της ζωής τοποθετήθηκε σε μια σκάφη ταΐσματος ζώων. «O περιτυλιττόμενος το φως ως ιμάτιον» βρίσκεται τυλιγμένος στις φασκιές και είναι ξαπλωμένος σε μια κρυφή γωνιά ενός αχυρώνα! Η παντοδυναμία γίνεται αδυναμία. Η Θεϊκή μεγαλειότητα γίνεται ανθρώπινη αναξιότητα. Ταυτόχρονα Θεός και άνθρωπος. Γεννημένος στη γη, γήινος. Σταλμένος από τον ουρανό, ουράνιος και θείος. Ο Δημιουργός έγινε δημιούργημα. Ο Κύριος του ουρανού και της γης εισήλθε στο πεπερασμένο της θνητής ζωής. Βρέφος, και εν τούτοις βασιλιάς. Νήπιο, και όμως Θεός. «Eαυτόν εκένωσεν μορφήν δούλου λαβών, εν ομοιώματι ανθρώπων γενόμενος,» γράφει ο απ. Παύλος ( Φιλιπ. 2:7 ). Τα πρώτα Χριστούγεννα, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Θεός Υιός, έγινε άνθρωπος σαν εμάς ώστε τριάντα χρόνια αργότερα να πληρώσει για τις αμαρτίες μας πάνω στο Σταυρό του Γολγοθά ώστε εμείς σήμερα πιστεύοντας σ΄Αυτόν να έχουμε ζωή αιώνια. «Eν τούτω εφανερώθη η αγάπη του Θεού, εν ημίν, ότι τον υιόν αυτού τον μονογενή απέσταλκεν ο Θεός εις τον κόσμον … ιλασμόν περί των αμαρτιών ημών» ( Α΄Ιωάν. 4: 9, 10 ), διακηρύττει ο απ. Ιωάννης. Η αγάπη του Θεού φανερώθηκε στην προσφορά του Υιού Του. Στη φάτνη και στο σταυρό ο Θεός μάς έδωσε ό,τι πιο πολύτιμο είχε να μας δώσει. Εάν η καρδιά μας δεν είναι από πέτρα, αυτή η αγάπη του Χριστού πρέπει να μας συγκινήσει και να μας αγγίξει βαθιά. Αυτή είναι η αγάπη που, όπως απ. Παύλος λέει, υπερβαίνει πάσα γνώση και πάντα λογισμό! Αυτά τα Χριστούγεννα συνεπαρμένοι από το μεγαλείο της αγάπης του Χριστού, ας γονατίσουμε μπροστά Του και με απλή, γνήσια πίστη ας λάβουμε απ’ Αυτόν συγχώρηση, λύτρωση, αληθινή ζωή, αιώνια ζωή.