Τα Ολύμπια Νέα

Κοινωνικά

Η λογοτεχνία επιστρέφει… με «Το τελευταίο δείπνο στη Μύρνα»

Βιβλιοπαρουσίαση

Του Σεραφείμ Σταφυλάss Διαβάζοντας κάποιος το μυθιστόρημα του Μέλιου Πίτσια, «Το τελευταίο δείπνο στη Μύρνα», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ, διαπιστώνει αμέσως, από τις πρώτες σελίδες, ότι πράγματι η αυθεντική λογοτεχνία που τόσο κακοποιείται τα τελευταία χρόνια επιστρέφει μέσα στο βιβλίο αυτό. Έτσι άλλωστε δικαιώνεται ο ρόλος της στη διαμόρφωση του πολιτισμού. Η θεματολογία και η γλώσσα που είναι γραμμένο το μυθιστόρημα, επιβεβαιώνουν απόλυτα την παραπάνω διαπίστωση.

Στο βιβλίο περιγράφεται με μεγάλη μαεστρία, μια εποχή και ένας χώρος που ζήσαμε, αγαπήσαμε πολύ και νοσταλγούμε πάντα, ένας κόσμο που έφυγε, αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε να ξεχαστεί. Έχουμε ηθική και εθνική υποχρέωση απέναντι και σ’ αυτούς που έζησαν στον τόπο αυτό και τον υπερασπίστηκαν με σθένος. Έχουμε καθήκον σ’ αυτούς που έφυγαν, αλλά και υποχρέωση να ενημερώσουμε αυτούς που θα έρθουν στο μέλλον. «Το τελευταίο δείπνο στη Μύρνα» αντλεί το θέμα του από την παράδοση και την ιστορία της πολύπαθης μακεδονικής γης, σε όλο της το μεγαλείο και με όλα της τα πάθη. Μέσα στο βιβλίο, παρελαύνουν με πολύ παραστατικές περιγραφές και πολύ γλαφυρό ύφος, εκφραστικοί άνθρωποι μέσα σε μεγάλες χαρές και λύπες, γεγονότα που συγκλονίζουν και κάποια από αυτά ζουν ακόμα στο βάθος της μνήμης μας. Επανέρχονται με ένα μαγικό τρόπο τυλιγμένα σε μια ατμόσφαιρα γεμάτη θυσίες, τραγούδι, παραμύθι, έρωτα, μυστήριο και πάθη. Περιγράφει ακόμα την οδυνηρή σύγκρουση του παλιού κόσμου που έφυγε με το νέο Αρχίζει με ένα πολύ γοητευτικό τρόπο και κλείνει με ένα απρόοπτο τέλος που μας αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση. Ο συγγραφέας έχει το ταλέντο να το πετυχαίνει αυτό με τη γραφίδα του. «Το τελευταίο δείπνο στη Μύρνα » δεν είναι ένα τυχαίο βιβλίο, ένα ακόμα βιβλίο από τα τόσα που κυκλοφορούν, είναι ένα χρονικό που θα μας κάνει να ονειρευτούμε πάλι. Δεν πρέπει να το αφήσουμε να περάσει χωρίς δικαίωση.