Τα Ολύμπια Νέα

Τοπικά Νέα

«Η Έρημος των Ταρτάρων»

Βιβλίο

Της Λυδίας Κοκκινά11889483_10200835806015589_6235201240500219892_n Ο φιλόσοφος Άμος Άλκοτ ανέφερε: «Άριστο βιβλίο είναι εκείνο που ανοίγουμε με λαχτάρα και κλείνουμε με κέρδος». Η Έρημος των Ταρτάρων είναι για εμένα ένα από αυτά τα βιβλία. Ένα μυθιστόρημα του 1986 με διαχρονικό και αναλλοίωτο περιεχόμενο που θεωρώ ότι ο καθένας αξίζει να το έχει στην βιβλιοθήκη του.

Τα θέματα της ζωής και του θανάτου, της αναμονής και της ουτοπίας, της καθημερινότητας και του ονείρου, της νιότης και των γηρατειών διαπερνούν το έργο με ένα ύφος που ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στην περιγραφή των καθημερινών πραγμάτων της ζωής και την αλληγορική τους έκφραση. Η ιστορία, λοιπόν, εκτυλίσσεται σε μία αχανή έρημο, σε ένα φαντασιακό χώρο και χρόνο και συγκεκριμένα σε ένα οχυρό, το οχυρό Μπαστιάνη. Το οχυρό αυτό είναι επανδρωμένο με στρατιώτες οι οποίοι φυλάνε τα σύνορα της χώρας, ζώντας σε μια απόλυτη μοναξιά. Ο βασικός μας ήρωας, ο Τζιοβάνι Ντρόγκο, είναι και αυτός ένας από τους στρατιώτες που πήγε στο οχυρό αυτό για να ξεφύγει από μια συνηθισμένη ζωή, από την μοίρα των κανονικών ανθρώπων και να ζήσει το μεγάλο, το ένδοξο, να αντιμετωπίσει εχθρούς, να γευτεί την δόξα. Ο εχθρός γι’ αυτούς έχει όνομα, είναι οι Τάρταροι, αλλά ίσως αυτοί να μην υπάρχουν και να είναι μια ελπίδα, μια ουτοπία από την οποία κρέμονται για να μπορέσουν να ζήσουν, να δικαιολογήσουν την ασήμαντη ζωή τους. Και όταν τέλος θα εμφανιστούν αυτοί οι περιβόητοι « βάρβαροι», ο ίδιος δεν θα είναι πλέον σε θέση να τους αντιμετωπίσει. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα είναι ένα βιβλίο πεσιμιστικό, μελαγχολικό. Αναφέρεται σε απλούς καθημερινούς ανθρώπους, οι οποίοι ονειρεύονται να κάνουν κάτι σημαντικό στη ζωή τους, να ξεχωρίσουν, όπως ονειρεύονται καθημερινά όλοι οι άνθρωποι σε αυτή τη γή. Ξεχνούν τα απλά καθημερινά που και αυτά με την σειρά τους βάζουν μια χρωματιστή πινελιά στη ζωή του καθένα. Οι ήρωες στο βιβλίο όπως και όλοι εμείς δημιουργούμε τις προσωπικές μας ουτοπίες, τα προσωπικά μας όνειρα από τα οποία γαντζωνόμαστε για να μπορέσουμε να αιτιολογήσουμε την ίδια την ύπαρξή μας, να μπορέσουμε να ζήσουμε. Τι γίνεται όμως όταν οι ουτοπίες μας μας περικυκλώνουν και μας παρασύρουν και δεν είναι ένα όραμα για να μας ανυψώσει; Φτάνουμε στο τέλος με την πικρία ότι δεν ζήσαμε τα απλά καθημερινά γοητευμένοι από τις πιθανές δόξες που θα φέρει το αβέβαιο μέλλον. Κλείνοντας και αυτό που συμπέρανα από το βιβλίο είναι ότι πρέπει να δημιουργούμε και να συντηρούμε τις ουτοπίες μας, αρκεί να μην ζούμε μόνο γι’ αυτές και μέσα σε αυτές, να μπορούμε να ξεφεύγουμε από αυτές, να ζούμε, να γευόμαστε την κάθε μας μέρα όσο συνηθισμένη και να είναι γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου φέρει το αύριο. Ο Ντίνο Μπουτζάτι (Dino Buzzati, 1906-1972) ήταν Ιταλός μυθιστοριογράφος, διηγηματογράφος και θεατρικός συγγραφέας. Ήταν επίσης δημοσιογράφος για την Corriere della Sera. Ξεκίνησε να γράφει το 1933 και τα έργα του περιλαμβάνουν πέντε μυθιστορήματα, θεατρικά και ραδιοφωνικά έργα, λιμπρέττα και πολυάριθμες μικρές ιστορίες και ποιήματα.