Τα Ολύμπια Νέα

Απόψεις

Μια ευκαιρία στην Αριστερά να κυβερνήσει

Άρθρο γνώμης

Να πράξουμε το σωστό σε μια απίθανη κατάσταση

του Αντώνη Κάλφαkalfas_antonis Το βέβαιο είναι πως οι εκλογές που έρχονται δεν είναι τυχαίες εκλογές. Πρώτα πρώτα οι παραδοχές: η κυβέρνηση Τσίπρα, παρά την πολύ επιτυχημένη διεθνοποίηση του ζητήματος του αβίωτου δημόσιου χρέους και των αδιεξόδων της νεοφιλελεύθερης φονικής συνταγής των Θεσμών, υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει. «Για να κρατήσει τη χώρα ζωντανή», για «για μην αυτοκτονήσει», όπως είπε -με ειλικρίνεια, νομίζω- ο Αλέξης Τσίπρας.

Κρίσιμο επίσης είναι ότι οφείλει ο ΣΥΡΙΖΑ, σοβαρότερα και χωρίς απειρίες αυτή τη φορά, να σχεδιάσει ένα εναλλακτικό πλάνο αντιμετώπισης των πιο οξυμμένων κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων. Για το λόγο αυτόν πρέπει να δοθεί χρόνος στην κυβέρνηση της αριστεράς να αποδείξει πως μπορεί και θέλει να παραμείνει αριστερή και να κυβερνήσει. Χωρίς παρωπίδες και δόγματα, με πολύ μυαλό, ανιδιοτέλεια και διαφάνεια, για όλο και περισσότερη δημοκρατία, δικαιοσύνη και ισότητα.
Θα μπορούσε για παράδειγμα να θεωρηθεί πως η συναφθείσα συμφωνία παρότι είναι ένα υποχρεωτικό πρόγραμμα συνέχισης της λιτότητας, είναι δυνατόν— ακόμα και σε συνθήκες χρεοκοπίας και ασφυξίας— να συνδεθεί με την ταυτόχρονη στήριξη των φτωχών, των ανέργων, των ασθενών, των παιδιών. Όλα αυτά με πρόταγμα την κοινωνική δικαιοσύνη, τον ειλικρινή και διαρκή πόλεμο κατά της ανισότητας, της διαφθοράς, της μαύρης εργασίας, της αδιαφάνειας, των οικονομικών καρτέλ, της διαπλοκής, της φοροκλοπής.
Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Με πολλούς τρόπους αλλά κυρίως με την πεποίθηση πως πρέπει επιτέλους να συγκρουστούμε με το σκληρά νεοφιλελεύθερο μοντέλο, ενωμένοι και συλλογικά. Και φυσικά με τους πολίτες μαζί μας, σύμμαχους και συμμέτοχους, μαζί με τον κόσμο των κοινωνικών κινημάτων. (Με αυτή την έννοια, ιδίως επί του παρόντος, δεν μπορεί να μπαίνουμε στη λογική ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, αλληλοκατηγοριών για το πώς φτάσαμε ώς εδώ, αριστερόμετρων ή προδοτών).
Ο ΣΥΡΙΖΑ από την άλλη είναι αριστερό κόμμα, οργανικό μέρος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Επομένως, ανοίγει πάλι η συζήτηση, και ιδιαίτερα στις προσυνεδριακές διαδικασίες που θα ακολουθήσουν μετεκλογικά με τα μέλη και τους φίλους του κόμματος και φυσικά στο συνέδριο, για το πώς διαμορφώνει τη στρατηγική του παίρνοντας υπ’ όψιν και το τι θέλει ως Αριστερά της Ευρώπης. Ανοίγει και η συζήτηση μ’ όλη την Ευρωπαϊκή Αριστερά, μετά την εμπειρία της μόνης κυβερνώσας Αριστεράς στην Ε.Ε.
Τέλος δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η εμπειρία όλων μας κατέδειξε ότι η σημερινή ευρωζώνη έφτασε στα όριά της. Πολλοί, όχι μόνο διανοούμενοι, αλλά και πολιτικοί, μιλούν πια για διάλυση και επαναθεμελίωσή της. Παράλληλα, κατέδειξε την εντονότατη ασταθή ισορροπία και τον απροσδιόριστο προσανατολισμό της Ε.Ε. Ολοι, για παράδειγμα, μιλούν για μια ευρωπαϊκή Γερμανία και όχι για μια γερμανική Ευρώπη. Είναι προφανές ότι το ελληνικό ζήτημα δρα ως καταλύτης για την αλλαγή συσχετισμών, γεγονός που πρέπει να συνεχίσουμε αναπτύσσοντας τις συμμαχίες που οικοδομήσαμε. Στη δική μας λογική, που δεν βλέπουμε την ανατροπή του καπιταλισμού ως μια έφοδο, αλλά ως πορεία με βαθιές κοινωνικές διεργασίες και αλλαγές συσχετισμών δυνάμεων, τα παραπάνω έχουν κομβική πολιτική και ιδεολογική σημασία.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ένας δραστήριος φιλόσοφος της ευρωπαϊκής αριστεράς, ο Σλαβόι Ζίζεκ, παρά τα τεράστια προβλήματα και την επίθεση του παγκόσμιου κεφαλαίου εναντίον της ελληνικής αριστεράς, μιλά για το αληθινό θαύμα, για το ότι δηλαδή η πλειοψηφία των ελλήνων ψηφοφόρων στηρίζει ακόμα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Πώς εξηγείται αυτό; «Η εξήγηση είναι ότι η πλειοψηφία αντιλαμβάνεται πως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κάνει το σωστό σε μια απίθανη κατάσταση. Γι’ αυτό ο Τσίπρας έπραξε σωστά όταν παραιτήθηκε και άνοιξε το δρόμο για νέες εκλογές –με την ελπίδα να επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση δυνατότερος από ποτέ».