Τα Ολύμπια Νέα

Τοπικά Νέα

Το Δ.Ν.Τ. ωθήθηκε από την Άνγκελα Μέρκελ και τον Νικολά Σαρκοζί και τώρα ταπεινώνεται.

Ελληνική κρίσηlagarde

 

Πώς συνέβη αυτό; Πώς η Ελλάδα καταλήγει να γίνεται Σομαλία, Σουδάν, Ζιμπάμπουε και να μπαίνει στον κατάλογο των χωρών με ληξιπρόθεσμες οφειλές στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;

Είναι μια ταπεινωτική ημέρα για την Ελλάδα που πλέον συγκαταλέγεται μεταξύ των αποτυχημένων κρατών που έχουν, στην πραγματικότητα, εξαπατήσει τις άλλες κυβερνήσεις του κόσμου. Όμως μην κάνετε κανένα λάθος. Αυτή είναι μια ταπεινωτική ημέρα και για το ίδιο το Δ.Ν.Τ.

Η ελληνική χρεοκοπία είναι το αποκορύφωμα μιας καταστροφικής αλυσίδας κακών κρίσεων από την Ουάσινγκτον, όπου εδρεύει το Ταμείο, που διαπερνά όλη τη διαδρομή από τον Μάϊο του 2010, όταν κλήθηκε από τις αρχές της ευρωζώνης να συμμετάσχει στην οικονομική διάσωση της Ελλάδας.

Το Ταμείο υποτίθεται ότι προσφέρει επείγουσα χρηματοδότηση ρευστότητας σε κράτη, υπό την προϋπόθεση ότι θα εφαρμόσουν τέτοια οικονομικά μέτρα, ώστε να μπουν σε μια βιώσιμη πορεία. Αυτό σημαίνει θέσπιση σοβαρών διαρθρωτικών οικονομικών μεταρρυθμίσεων και διαγραφή την υπερβολικών δημοσίων χρεών.

Όμως ο πρώην επικεφαλής του Δ.Ν.Τ., Dominique Strauss-Kahn, αγνόησε τα πάντα πριν από πέντε χρόνια. Όταν το 2010, το Ταμείο κλήθηκε στην Ελλάδα, το δημόσιο χρέος είχε ήδη εκτοξευθεί στο 133% του ΑΕΠ και θα έπρεπε σαφώς να είχε διαγραφεί, με τους τότε κατόχους του χρέους να αναγκάζονται να καταπιούν τεράστιες απώλειες.

Ωστόσο, ο κ Strauss-Kahn συναίνεσε στην επιμονή των Ευρωπαίων ότι το δημόσιο χρέος της Ελλάδας δεν πρέπει να αναδιαρθρωθεί και ότι πρέπει η χώρα να πληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της, στο ακέραιο.

Οι ευρωκράτες υποστήριξαν ότι μια διαγραφή στο Ελληνικό χρέος, τη συγκεκριμένη στιγμή, θα προκαλέσει μαζικό πανικό, την ώρα που κι άλλες χώρες της ευρωζώνης (όπως η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ιταλία και η Ισπανία) δέχονταν τεράστια πίεση από τις χρηματαγορές. Αυτό βέβαια απεδείχθη καταστροφικό, αφού το ΔΝΤ ασχολήθηκε με τη διάσωση της ευρύτερης ευρωζώνης, αντί να ασχοληθεί με το συμφέρον της Ελλάδας.

Αυτό όμως που συνιστά σκάνδαλο μεγατόνων είναι ότι οι ευρωπαίοι ηγέτες νοιάζονταν για τις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες που κατείχαν σημαντικό μέρος του Ελληνικού χρέους. Μια διαγραφή θα ανάγκαζε αυτές τις τράπεζες να καταγράψουν τεράστιες ζημίες. Εκτιμήθηκε τότε ότι ενδεχομένως αυτές οι τράπεζες, να χρειάζονταν μια δημόσια διάσωση.

Δεν αποτελεί βέβαια έκπληξη, το γεγονός οτι η Άνγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί ήθελαν να αποφύγουν πάση θυσία κάτι τέτοιο. Αλλά ένας τεχνοκρατικός οργανισμός, όπως το ΔΝΤ, δεν έπρεπε ποτέ να συμφωνήσει σε κάτι τέτοιο.

Η δεύτερη τεράστια αστοχία του ΔΝΤ στο θέμα της Ελλάδας, υπήρξε η υποεκτίμηση της αρνητικής οικονομικής επίπτωσης των περικοπών του προϋπολογισμού, του δημόσιου τομέα, περικοπές στις οποίες συμφώνησαν και οι Βρυξέλλες να επιβληθούν στην Αθήνα. Το 2010, το Ταμείο προέβλεψε η Ελλάδα θα βιώσει μια απότομη, σχετικά σύντομη ύφεση, εξ αιτίας της λιτότητας. Η πραγματικότητα δυστυχώς ήταν διαφορετική. Η παραγωγή της χώρας μειώθηκε σταθερά τα επόμενα τέσσερα χρόνια, η ανεργία εκτινάχθηκε στο ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού. Η Ελλάδα βίωσε μια επανάληψη της Αμερικάνικης Μεγάλης Ύφεσης. Υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες καταστροφές οικονομικής πολιτικής μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ηγεσία του Ταμείου δεν αντιμετώπισε ποτέ αυτές τις γκάφες. Και αυτή η σιωπή κατέστρεψε την εμπιστοσύνη μεταξύ της Ευρώπης της Ελλάδας. Επέτρεψε την διασπορά σε όλη την ήπειρο, ενός δηλητηριώδους μύθου, ότι δηλαδή ένας αχάριστος λαός, οι Έλληνες, έχουν ωφεληθεί πάρα πολύ από τη γενναιοδωρία διαφόρων γειτόνων. Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο μέρος των € 240 δις σε μετρητά, που δόθηκαν για την διάσωση της Ελληνικής οικονομίας, δαπανήθηκαν και πάλι για να πληρωθούν οι ξένοι πιστωτές και να ανακεφαλαιοποιηθούν οι ελληνικές τράπεζες. Μόλις 10%  αυτού του ποσού διατέθηκε στον δημόσιο τομέα και στους συνταξιούχους.

Δυστυχώς το Δ.Ν.Τ. δεν διδάχθηκε τίποτα απολύτως, από τις συνέπειες της λιτότητας. Η Ελληνική οικονομία επέστρεψε στην ύφεση, όμως το Ταμείο εξακολουθεί να απαιτεί περικοπές συντάξεων και αύξηση του ΦΠΑ. Ενδεχομένως αυτές οι μεταρρυθμίσεις να μοιάζουν φυσιολογικές σε κανονικές συνθήκες, αν όμως εφαρμοστούν τώρα στην Ελλάδα, απλώς θα προκαλέσουν μεγαλύτερη ζημιά στην οικονομία ενώ το Α.Ε.Π. θα καταρρεύσει και το δημόσιο χρέος θα εκτοξευθεί.

Είναι απολύτως αληθές ότι η Ελλάδα έσκαψε τον τάφο της. Οι διαδοχικές κυβερνήσεις στην Αθήνα αλλοίωσαν τους λογαριασμούς, εξακόντησαν τις δαπάνες, και έκαναν τα στραβά μάτια στην ανεξέλεγκτη φοροδιαφυγή. Αλλά καμιά από τις παραπάνω πράξεις δεν δικαιολογεί την ανικανότητα και την δειλία του Δ.Ν.Τ. κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε ετών.

Οι χώρες που έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δ.Ν.Τ. πρέπει να τις εξοφλήσουν μέσα σε δύο χρόνια, διαφορετικά κινδυνεύουν να εκδιωχθούν από το Ταμείο. Ελπίζουμε ότι αυτό δεν θα είναι το επόμενο θλιβερό κεφάλαιο, στην ταπείνωση της Ελλάδας. Αλλά σίγουρα θα περάσουν πολλές δεκαετίες, πριν η φήμη του Δ.Ν.Τ. αποκατασταθεί και καθαρθεί από τον επαίσχυντο ρόλο του στην ελληνική ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.