Τα Ολύμπια Νέα

Τοπικά Νέα

Διαγραφή Χρέους

Μήνυμα Μεγάλης Εβδομάδας από τον ποιμένα της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας

0b078840138c936f8a55f8c5f39d83d8_XL

Την τελευταία αυτή περίοδο (χρόνια) στην πατρίδα μας έχουμε ακούσει πάρα πολλά, σχεδόν σε καθημερινή βάση, για το μνημόνιο, τη δανειακή σύμβαση, τα ομόλογα, τη χρεοκοπία, την επαναδιαπραγμάτευση, το «κούρεμα», την αναδιάρθρωση και ακόμη τη διαγραφή του χρέους μας από τους δανειστές μας.

Όλα αυτά τα σημαντικά μάς απορρόφησαν πλήρως, μας προκάλεσαν τεράστια αγωνία και μας άφησαν να αναρωτιόμαστε που θα οδηγηθούμε τελικά. Όλα αφορούν στο υλικό και οικονομικό επίπεδο της ζωής. Αλλά η ζωή έχει και άλλα επίπεδα, όπως το πνευματικό που είναι καλό και απαραίτητο να το προσέξουμε και να στοχασθούμε με έναν ιδιαίτερο τρόπο πάνω σ’ αυτό τούτες τις μέρες.

Ο Απόστολος Παύλος μιλάει για τη διαγραφή ενός άλλου χρέους που πολλές φορές το ξεχνάμε ή το αγνοούμε: τη διαγραφή (συγχώρηση ) του χρέους των αμαρτιών μας. Να πως το εκφράζει: «χαρισάμενος ημίν πάντα τα παραπτώματα, εξαλείψας το καθ’ ημών χειρόγραφον τοις δόγμασιν ο ην υπεναντίον ημίν, και αυτό ήρκεν εκ του μέσου, προσηλώσας αυτό τω σταυρώ» (Κολασσαείς 2:13,14). Και σε μετάφραση της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας: «Μας συγχώρησε όλα τα παραπτώματα. Κατήργησε το χρεόγραφο με τις διατάξεις του, που ήταν εναντίον μας, και το έβγαλε από τη μέση καρφώνοντάς το στο σταυρό.»

Αυτό, φίλοι μου, είναι ένα φωτεινό, ένα ενθουσιώδες χωρίο, γεμάτο καλολογικά στοιχεία, στο οποίο ο Παύλος εξηγεί πως μπορεί να πιστεύει με τόση βεβαιότητα ότι ο Θεός μάς συγχώρησε όλες μας τις αμαρτίες. Λέει, «εξαλείψας το καθ’ ημών χειρόγραφον» (ή χρεόγραφο = έγγραφο που πιστοποιεί τη σύναψη χρέους). Το χειρόγραφο είναι η ενυπόγραφη αναγνώριση της οφειλής μας με την οποία ο Θεός μάς δεσμεύει. Είναι η απαίτηση του Νόμου Του τον οποίο είμαστε δεσμευμένοι να εκπληρώσουμε επί ποινή θανάτου. Εάν κάποιος αποτύχει να τακτοποιήσει την ενυπόγραφη αναγνώριση του χρέους του, μπλέκει άσχημα ( ή κοινώς, βρίσκει τον μπελά του), και αυτό ακριβώς συμβαίνει μαζί μας. Οφείλουμε τέλεια υπακοή στον Θεό και στον Νόμο Του. Αλλά εμείς αποτύχαμε να υπακούσουμε στον Νόμο (τον παραβήκαμε) και το χειρόγραφο έχει γίνει ένταλμα θανάτου. Ήταν κάτω από την κατάρα του Νόμου που στεκόμασταν, εκεί και πουθενά αλλού. Αλλά τώρα, λέει, ο Απ. Παύλος, ο Θεός κατήργησε, ακύρωσε το χειρόγραφο που ήταν εναντίον μας «προσηλώσας αυτό τω σταυρώ.»

Κοιτάξτε στο σταυρό με το μάτι της πίστης, λέει ο Παύλος, και θα δείτε ότι η επιγραφή της κατηγορίας του Κυρίου δεν λέει «ο βασιλεύς των Ιουδαίων». Το μάτι της πίστης βλέπει μια διαφορετική κατηγορία γραμμένη εκεί. Η δηλωμένη αιτία της καταδικαστικής απόφασης και της εκτέλεσης που το μάτι της πίστης βλέπει, είναι το χειρόγραφο που ήταν το διάταγμα της εκτέλεσής μας για ανυπακοή. Γι’ αυτό καρφώθηκε στο σταυρό. Πλήρωσε την ποινή που Του επιβλήθηκε για το απλήρωτο χρέος της δικής μας υπακοής. Ο Θεός μάς ελευθέρωσε από τη χρεοκοπία πληρώνοντας ο ίδιος το χρέος μας πάνω στο σταυρό του Χριστού.

Ένα παράδειγμα θα βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση της θαυμαστής αυτής αλήθειας. Ο Νικόλαος ο Α΄, Τσάρος της Ρωσίας, είχε την συνήθεια να φοράει τη στολή υπαξιωματικού και να βγαίνει έξω για να μαθαίνει πως πήγαιναν τα πράγματα με τους στρατιώτες του. Είχε έναν ευνοούμενό, στον οποίο είχε δώσει σε φρούριο των συνόρων την αρμοδιότητα να πληρώνει τους στρατιώτες. Αυτός όμως άρχισε να χαρτοπαίζει. Αφού έχασε όλη την περιουσία του, έκλεβε από τα χρήματα που του είχαν εμπιστευθεί. Δεν είχε ιδέα για το ποσό που είχε αποσπάσει. Τον ειδοποίησαν ότι την επομένη, ένας ελεγκτής επρόκειτο να έλθει από το παλάτι για να καταμετρήσει τα χρήματα. Εκείνο το βράδυ άνοιξε το χρηματοκιβώτιο και σημείωσε τα ποσά που είχε καταχραστεί, και όταν τα πρόσθεσε, κοίταξε το νούμερο, και έγραψε το άθροισμα, «Ένα μεγάλο χρέος ∙ ποιος μπορεί να το πληρώσει.»

Ήταν αδιανόητο να το εξοφλήσει. Κοιτάζοντάς το μικρό ποσό που είχε στα χέρια του, σκέφτηκε «τι αποτυχημένος υπήρξα !» Πήρε την απόφαση ότι δεν θα ζούσε για να αντιμετωπίσει την ντροπή. Θα αυτοκτονούσε ώστε ο ελεγκτής θα καταλάβαινε όσα είχαν συμβεί. Καθώς σκεφτόταν τη φρίκη της κατάστασής του, αποκοιμήθηκε .

Εκείνο το βράδυ, ο Τσάρος, ντυμένος ως ένας υπαξιωματικός της φρουράς, έκανε έφοδο. Τα φώτα ήταν σβησμένα. Ξαφνικά είδε φως αναμμένο κάτω από μία πόρτα. Την άνοιξε και είδε τον αξιωματικό που κοιμόταν, τα χρήματα και το ανοιχτό χρηματοκιβώτιο, τα χαρτιά, τα βιβλία και αναρωτήθηκε τι σήμαιναν όλα αυτά. Διάβασε το χαρτί που ήταν μπροστά του. Το πράγμα έγινε ξεκάθαρο σε μια στιγμή. Ο νεαρός αξιωματικός έκλεβε συστηματικά