Τα Ολύμπια Νέα

Αφιερώματα / Τοπικά Νέα

Η απίστευτη μοναξιά ενός επιτυχημένου…

15 Λεπτά με τον Σταμάτη Μαλέλη

7b72993c4a610d3a293a0db0fe3a8258_XL

Βρέθηκε το Σάββατο στην Κατερίνη, για να παρουσιάσει το νέο βιβλίο του «Στη σκιά του μαύρου ήλιου», αλλά κυρίως για να μιλήσει για την κατάθλιψη, παροτρύνοντας όσους βιώνουν το πρόβλημα να απευθυνθούν στους ειδικούς και να παλέψουν με το «τέρας» που τους στερεί τη ζωή τους.

Συνέντευξη στο Βαγγέλη Ν. Ζαμαντζά

Ο Σταμάτης Μαλέλης, αποτελεί για όλους εμάς που ασχολούμαστε με τα μέσα ενημέρωσης, τον άνθρωπο που άλλαξε την ιστορία των τηλεοπτικών δελτίων εντάσσοντας στις ειδησεογραφικές εκπομπές τα «τηλεοπτικά παράθυρα», ιδέα που αντέγραψαν σταθμοί σε όλη την Ευρώπη. Από τους πιο πετυχημένους επαγγελματίες του χώρου, βίωσε την κατάθλιψη χάνοντας πολλά χρόνια από τη ζωή του.

 

Πολιτικό ον, ζει στην καθημερινότητά του την «παραγωγή της είδησης», επιχειρώντας να μεταφέρει το παλμό του κόσμου, παρουσιάζοντας τις δύο όψεις του νομίσματος μέσα από τη σύνθεση και τον πλουραλισμό.

 

Η παρουσία του κ. Μαλέλη στην Κατερίνη και η θεματολογία του βιβλίου που παρουσίασε, άγγιζε την επικαιρότητα. Το αεροπορικό δυστύχημα στις Άλπεις και οι αιτίες που οδήγησαν τον πιλότο στην πράξη του, είναι υπό διερεύνηση. Ωστόσο οι «ειδικοί των τηλεοπτικών παραθύρων», φρόντισαν να παρουσιάσουν το δικό τους «πόρισμα», επιχειρώντας να στιγματίσουν τους καταθλιπτικούς στο πρόσωπο του γερμανού πιλότου. «Πέντε αλήτες δημοσιογράφοι, παίζουν με τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων» ξεσπάει ο κ. Μαλέλης, υπογραμμίζοντας ότι οι καταθλιπτικοί είναι ικανότατοι άνθρωποι. «Ανίκανοι είναι αυτοί οι δημοσιογράφοι που λένε όλα αυτά», αναφέρει χαρακτηριστικά, εκφράζοντας την αγανάκτησή του, αφού ότι προσπαθεί να «χτίσει» αυτός και η ομάδα του, παροτρύνοντας τους καταθλιπτικούς να μιλήσουν, «πέντε δημοσιογράφοι» επειχειρούν να το καταστρέψουν στιγματίζοντας ανθρώπους.

 

Αναπόφευκτη κατάληξη της συζήτησης με τον Σταμάτη Μαλέλη η πολιτική επικαιρότητα. Η «ειλικρίνεια» που απουσιάζει από τον ΣΥΡΙΖΑ, η σημερινή Ν.Δ. που είναι μια «κακή δεξιά», η διαφωνία του με τον Μπάμπη Παπαδημητρίου και τον Άρη Πορτοσάλτε, αλλά και ο ΣΚΑΪ του πλουραλισμού και της σύνθεσης…

 

Ερ.: Αν κατάλαβα καλά το βιβλίο σας στηρίζεται σε προσωπικά βιώματα…

Απ.: Κυρίως το πρώτο βιβλίο ήταν βασισμένο σε πραγματικά βιώματα. Ουσιαστικά ήταν ένα είδος αυτοβιογραφίας, ψυχανάλυσης. Το δεύτερο βιβλίο έχει κάποια πραγματικά στοιχεία, αλλά είναι κυρίως μυθιστορηματικό. Η πλοκή είναι μυθιστορηματική με πρωταγωνίστρια μια Ρίτα, η οποία είναι ηρωίδα μυθιστορηματική, που γνωρίζει εμένα. Η Ρίτα όμως δεν είναι πραγματική, είναι στη φαντασία μου.

 

 

Ερ.: Έχω την αίσθηση, ότι όσοι μπαίνουν στο τούνελ της κατάθλιψης, αρνούνται να μιλήσουν για την κατάσταση που βιώνουν. Εσείς αυτήν την κατάσταση την κάνατε βιβλίο και τη δημοσιοποιήσατε…

Απ.: Ναι, γιατί κι εγώ αρνούμαι να την παραδεχθώ! Επειδή αρνήθηκα πολλά χρόνια να το παραδεχθώ και έχασα πολλά πράγματα από τη ζωή μου, αισθάνθηκα την ανάγκη όταν έγινα καλά-κι εδώ βάζω ένα ερωτηματικό-να το επικοινωνήσω.

Το πρώτο βήμα που έχει να κάνει ένας άνθρωπος που νομίζει ότι μπορεί να έχει κατάθλιψη, είναι να πάει στον ειδικό.

 

 

Ερ.: Τι χάσατε από τη ζωή σας όλο αυτό το διάστημα;

Απ.: Έχασα τα πάντα! Ήμουν άτομο με ειδικές ανάγκες, ενώ έκανα τα κορυφαία δελτία ειδήσεων στην Ελλάδα. Δεν μπορούσα να βγω από το σπίτι μου, δεν μπορούσα να πάω σε έναν κινηματογράφο, δεν μπορούσα να πάω σε ένα θέατρο, δεν μπορούσα να πάω σε μια μουσική σκηνή, δεν μπορούσα να περπατήσω στο δρόμο, δεν μπορούσα να πάω στη θάλασσα, δεν μπορούσα να μπω σε καράβι, δεν μπορούσα να μπω σε λεωφορείο, δεν μπορούσα να πάω πουθενά.

 

 

Ήσασταν προφανώς εγκλωβισμένος…

Ακριβώς… είχα 10 χρόνια να πάω διακοπές! Ήμουν σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι! Όταν μετά από 10 χρόνια ανέβηκα στο κέντρο της Αθήνας, γιατί τότε έμενα κοντά στο ΣΚΑΪ και ήμουν κοντά σχετικά στη δουλειά μου, όταν λοιπόν αναγκάστηκα να ανέβω για μια φορά στο κέντρο, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι είχα να ανέβω στο κέντρο 10 χρόνια! Νόμιζα ότι θα πέθαινα, θα πάθαινα πανικό! Από τότε, δυστυχώς, αποφάσισα να έχω πάντα έναν άνθρωπο δίπλα μου και να οδηγάει για μένα ή να χρησιμοποιώ για τις μετακινήσεις μου ταξί ή μέσα μαζικής μεταφοράς αν και τα μέσα μαζικής μεταφοράς μου ήταν λίγο δύσκολα, διότι με έπιανε πανικός κι εκεί. Τώρα βέβαια, είμαι καλά και μπορώ να τα χρησιμοποιώ…