Τα Ολύμπια Νέα

Απόψεις

Μιχάλης Φαργκάνης | Επέτειος επανάστασης 1878

« Περί μνήμης και τελετής »

1 (2)

Πρώτα θέλω να ευχηθώ για τη σημερινή επέτειο να είναι αιώνια η μνήμη των πεσόντων στον ιερό σκοπό της επανάστασης του Ολύμπου. Και διαρκής παράλληλα εύχομαι να είναι η θύμηση του αξιακού συστήματος στο οποίο υπάκουσαν οι πρόγονοί μας και προχώρησαν στο κίνημα του 1878. Πρωτίστως , σημασία κορυφαία γι αυτούς είχε η αξιοπρέπεια, η ατομική και εθνική ελευθερία και κατόπιν η επιβίωση. Είχαν ξεχωρίσει φαίνεται την επιβίωση από την διαβίωση. Δυστυχώς, οι καιρικές συνθήκες δεν επέτρεψαν να ολοκληρωθούν οι εορταστικές τελετές.

Αυτές όμως οι καιρικές συνθήκες που δεν άφησαν τους μαθητές μας να παρελάσουν και τους εκπροσώπους των φορέων να καταθέσουν στεφάνι στο Ηρώο χωρίς φυσικά να είναι προγραμματισμένο , έγιναν αφορμή να ζήσουμε κάποιες ξεχωριστές στιγμές στο ναό του Αγίου Δημητρίου, σήμερα το πρωί. Λίγο πριν αρχίσει η επιμνημόσυνη δέηση και ενώ αρκετοί από τους παρισταμένους είχαν αποχωρήσει, έγινε διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος . Μέσα στο ναό έμειναν λίγα κεριά να φωτίζουν το χώρο. Ο Μητροπολίτης Γεώργιος , οι ιερείς μας και οι ψάλτες συνέχισαν κανονικά την ακολουθία , χωρίς μικρόφωνα και χωρίς τα δυνατά φώτα των πολυελαίων. Όσοι είχαμε μείνει στο ναό πλησιάσαμε λίγο πιο κοντά τους για να τους ακούμε. Ισως οι ιερουργούντες και μελωδούντες δυσκολεύτηκαν καθώς ο ναός είναι μεγάλος και χρειάζεται δυνατή φωνή για να ακουστούν αλλά το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό.

Η ατμόσφαιρα απαλλαγμένη πλήρως από κάθε τεχνολογικό υποβοήθημα έγινε άκρως μυσταγωγική και μας θύμισε τα παιδικά μας χρόνια, όταν όλα ήταν πιο απλά, πιο ουσιαστικά και πιο συμμετοχικά. Μου ήλθαν στο νου μνήμες και στιγμές από το Άγιον Όρος. Μάλιστα όταν, πριν τη λήξη της επιμνημόσυνης δέησης ο Μητροπολίτης μας τραγούδησε τον εθνικό μας ύμνο, τον συνόδευσαν όλοι οι επίσημοι πολιτικοί και στρατιωτικοί , οι μαθητές που βρισκόταν γύρω από τους σημαιοφόρους καθώς και όλο το εναπομείναν εκκλησίασμα . Η ατμόσφαιρα ήταν πράγματι συγκινητική και μας βοήθησε αφενός να βιώσουμε πιο έντονα στο κλίμα της στιγμής, αφετέρου να εκτιμήσουμε την μοναδικότητα της επικοινωνίας και «κοινωνίας» της προσευχής «υπέρ αναπαύσεως των ηρωϊκώς πεσόντων»! Απόδειξη των όσων αναφέρω είναι το γεγονός ότι κανείς από το εκκλησίασμα δεν δυσανασχέτησε , αντιθέτως άρχισαν δειλά όλοι να ψάλλουν. Και το σημαντικότερο είναι ότι η αυθόρμητη και βιωματική αυτή συμμετοχή επιτεύχθηκε μόλις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Μετά δε το «δι’ευχών», στις «υπό βροχήν» παρέες που σχηματίστηκαν στο προαύλιο του Αγίου Δημητρίου, οι περισσότεροι σχολιάζαμε αυτήν ακριβώς την όμορφη ατμόσφαιρα και τις μνήμες που ανέσυρε στο νου μας.