Τα Ολύμπια Νέα

Απόψεις

Μπέλλα Βλαχοπούλου |Τετάρτη μεσημέρι…

10923583_800010433404559_4652158514202949411_n

Τετάρτη μεσημέρι. Το φαγητό ήταν έτοιμο,το τραπέζι είχε στρωθεί.Τα ξύλα στο τζάκι σε ένα συνεχή διάλογο με τη φωτιά να μαρτυρούν ένα ήρεμο και αρμονικό περιβάλλον.Κάθε μέρα διαφορετική από τις άλλες.Κάθε μια ξεχωριστή στις απαιτήσεις της και στις προσδοκίες του καθ’ενός, σκέφτομαι.Αλλά και στις εκπλήξεις που κρύβει πολλές φορές τις ευχάριστες και τις δυσάρεστες..

Κόπος χρειάζεται για να πετύχεις ένα πρόσφορο και γόνιμο έδαφος για να ζεις ισορροπημένα και παραγωγικά στην Ελλάδα του 2015 και την εποχή της κρίσης με τα συνεπακόλουθά της.

Κάθισα για λίγο,σκάλισα τη φωτιά,σήκωσα τα μάτια προς τα επάνω σαν ένα εναέριο ζύγισμα και ψιθύρισα »άλλοτε τα καταφέρνω και άλλοτε όχι.» Ήταν η ώρα που η σιωπή ανάμεσα στους ορόφους από κάτω προς τα πάνω σπάει. Η εξώπορτα άνοιξε ζωηρά,τα βήματα στα σκαλιά δραστήρια,ο ήχος του βάρους της σχολικής τσάντας στην πόρτα την ώρα που βγάζει τα παπούτσια….το παιδί ήρθε.

-Μαμά… Η πιο όμορφη λέξη με την οποία προσφωνείται κάθε γυναίκα που αξιώνεται να γίνει μητέρα. Μαμά…Τι συμβαίνει παιδί μου;γιατί είσαι έτσι;Έλα κάθισε δίπλα στη φωτιά να ζεσταθείς. -Δεν θέλω,..δηλαδή..δεν μπορώ.! Μα τι συμβαίνει δεν θα μου πεις;

-Μαμά αυτοκτόνησε ένας καθηγητής μας στο σχολείο…και το παιδί άρχισε να κλαίει.Είναι το τρίτο περιστατικό μέσα σε έναν χρόνο στην όχι και πολύ μικρή μα ούτε και πολύ μεγάλη κοινωνία που ζούμε. Έλα κάθισε να μου πεις τι έγινε.

-Δεν μπορώ να το πιστέψω, έχω σοκαριστεί..δεν φαινόταν άνθρωπος που δεν ήθελε τη ζωή του…πες μου,πως είναι δυνατόν…Πριν μια εβδομάδα μας πήγε μια εκπαιδευτική εκδρομή το τμήμα μας. Μας ανοίχτηκε, όλα τα παιδιά το εκτιμήσαμε πολύ.Μας μίλησε για την οικογένειά του,για τα παιδιά του…πως θα γινόταν παππούς σε λίγους μήνες μας είπε…έβγαλε από πάνω του για λίγο την ιδιότητα του εκπαιδευτικού και μας έδειξε την ανθρώπινη πλευρά του.Δεν φαινόταν σου λέω πως ήθελε να πεθάνει….και τα δυο του μάτια πλημμυρισμένα με ερωτηματικά στράφηκαν κατά επάνω μου. -Μαμά,γιατί οι άνθρωποι θέλουν να πεθάνουν;;;

Το σκορ της ημέρας ήταν μεγάλο με τη δυσάρεστη έκπληξη που τη συνόδευε μέσα από μια από τις εκφάνσεις της κοινωνικής,πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής κρίσης που διανύουμε και που αποτελεί πλέον μάστιγα.! Πες μου Εσύ τώρα. Τι απάντηση έδωσες στο παιδί σου;Τι του είπες;…πως ήταν επιλογή του…όπως για παράδειγμα επιλέγεις τι κατεύθυνση θα πάρεις ή τι ρούχα θα φορέσεις;…ή …έχει γούστο,να μην το συζήτησες καθόλου σαν να ήτανε κάτι μοιραίο…Έχεις συνειδητοποιήσει πως φταίμε;…Είμαστε οι μπαμπάδες τους και οι μαμάδες τους να στο πω απλά.Είμαστε οι θείοι τους, οι δάσκαλοί τους,είμαστε αυτοί που κλήθηκαν να εκπροσωπούν το Θεό…..είμαστε οι ΜΕΓΑΛΟΙ…. …είμαστε;;

Άκουσε να σου πω παιδί μου,δεν γνωρίζω τους συγκεκριμένους λόγους που οδήγησαν το δάσκαλό σας σ’αυτή την θλιβερή πράξη απόγνωσης,όμως ελπίζω πως ο Θεός θα σταθεί σ’αυτή την ανθρώπινη πλευρά του που συγκίνησε τις νεανικές καρδιές σας και θα πλημμυρίσει την ψυχή του με την άπειρη αγάπη Του.!Κανένας άνθρωπος δεν θέλει να πεθάνει. Όλοι την ζωή επιλέγουμε μόνο που..να, όλοι οι δρόμοι δεν οδηγούν στη ζωή.Άλλες επιλογές είναι σωστές και άλλες είναι λάθος.Το ότι έχεις τα μάτι ανοιχτά και αναπνέεις δεν σημαίνει απαραίτητα πως Ζεις. Ούτε και ο θάνατος έρχεται με την αποχώρησή μας από τον κόσμο.Και στις δυο έννοιες αποδίδονται δυο ερμηνείες και μάθε να τις ξεχωρίζεις.Αυτό που γνωρίζω εγώ είναι πως ζωή είναι η πάλη ανάμεσα στην χαρά και στην λύπη.Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να νικάς την λύπη με τα όπλα της χαράς. Ποια είναι τα όπλα της χαράς;…Το μεγαλύτερο κανόνι είναι η Αγάπη, ύστερα…μα δεν θα σου πω άλλα…μάθε να πετάς προς όλες τις κατευθύνσεις μεγάλα βλήματα αγάπης και με αυτόν τον τρόπο βοήθα παιδί μου και τους άλλους ανθρώπους να ζουν κάνε κι εσύ τη χαρά μέσα σου Αθάνατη!! Οι άνθρωποι παιδί μου δεν θέλουν να πεθαίνουν, όλοι την ζωή επιλέγουν φτάνει να την καταλάβουν και να τη συναντήσουν…

Τα μάτια του παιδιού στέγνωσαν, σκούπισε τα δάκρυά του,κάθισε ήρεμα κοντά στη ζέστη και έφαγε. Ήταν μια όχι εύκολη μέρα μα πέρασε. Σε νίκησα λύπη για ακόμη μια φορά. Καληνύχτα.