Τα Ολύμπια Νέα

Τοπικά Νέα

Ο πανηγυρικός της 28ης Οκτωβρίου 1940 στο Λιτόχωρο

Από την φιλόλογο και πρόεδρο του Πολιτιστικού Ομίλου κα Καρτσιούνα – Παπαζαχαρία Δέσποινα

SAM_5495

Τρίτη 28η Οκτωβρίου 2014

28η Οκτωβρίου, μέρα ελληνικής περηφάνειας και εθνικού προβληματισμού, καθώς ζούμε σε δύσκολα χρόνια.

Η μέρα αυτή μας ωθεί να αναζητήσουμε τα θετικά χαρακτηριστικά του Έλληνα, τα πολλά πλεονεκτήματα της προσωπικότητάς του, όταν βρίσκεται σε συλλογική δράση, που πρέπει να προβάλλονται και να τονίζονται για να γίνονται διαχρονικά πρότυπα. Άλλωστε αυτό είθισται στα πλαίσια ενός επετειακού λόγου.

Στις 28 Οκτωβρίου του ’40 δε σκύψαμε το κεφάλι στη λαίλαπα που μας απειλούσε. Σύμπας ο λαός μετά της ηγεσίας του προκάλεσαν το θαυμασμό όλου του κόσμου.

Η φτωχή Ελλάδα αγωνίστηκε με τις μικρές της δυνάμεις σ’ έναν αγώνα άνισο αλλά νικηφόρο! Κατά των Ιταλών εισβολέων και των φασιστικών δυνάμεων των Γερμανών.

Τις ελλέιψεις σε πολεμικό εξοπλισμό αναπλήρωνε ο ενθουσιασμός, η καρτερία και ο ηρωισμός των στρατευμένων Ελλήνων. Παρά τις σημαντικές απώλειες και τις κακουχίες, η νίκη κατά των ιταλών επιδρομέων κράτησε υψηλό το ηθικό του λαού και του στρατού.

Οι δυσκολίες στο μέτωπο ήταν πολλές και ο βαρύς Χειμώνας τις έκανε, αξεπέραστες. Αξεπέραστες με την έννοια του αγώνα που γίνεται και πάνω από την ελπίδα με τις τραγικές μορφές των πολεμιστών να προελαύνουν στην Αλβανία σ’ έναν αγώνα για το δίκαιο, δημιουργώντας σε όλ την Ελλάδα και τον κόσμο το αίσθημα της ικανοποίησης και της ανακούφισης της κάθαρσης.

Ο αγώνας των Ελλήνων κατά των ιταλών εισβολέων, οι νικηφόρες μάχες του στρατού μας και η κατάληψη των πόλεων της Β. Ηπείρου μέχρι και την Κλεισούρα στις 10 Ιανουαρίου 1941, γίνονταν με διαρκή ροή ενισχύσεων για τον εχθρικό στρατό από την Ιταλία που κρατούσε την αριθμητική ανισοροπία. Ενώ η Ελλάδα είχε σχεδόν εξαντλήσει τους ανθρώπινους πόρους και τον πολεμικό εξοπλισμό και ελάχιστα μπορούσε να αυξήσει τις δυνάμεις της στο μέτωπο.

Ήρθε τότε να προστεθεί και η γερμανική επίθεση τα ξημερώματα της 6ης Απριλίου του ’41. Οι Γερμανοί κατέβαιναν προς τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα σα μακρύ και ατελείωτο ποτάμι, μέσα από πεδιάδες και κοιλάδες, ορεινά περάσματα και πόλεις, όπως περιγράφουν Γερμανοί και Ιταλοί ανταποκριτές.

Η υπεροχή των Γερμανών αντισταθμίζονταν από την ελληνική οχύρωση στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, το υψηλό ηθικό των ελλήνων και των υποτίμηση αυτών των παραγόντων από τις εχθρικές δυνάμεις.

Οι μάχες των οχυρών εξελίχτηκαν από την ανατολική Θράκη και προς τα δυτικά. Η αγωνιστική δύναμη και το ηθικό των οχυρών ήταν αδιάπτωτα. Η ελληνική βιβλιογραφία αναδεικνύει σε αληθινό μύθο τις μάχες αυτές και κυρίως των οχυρών του Ρούπελ.

Γενικά ο πόλεμος του ’40 μας χάρισε ξεχωριστές στιγμές ελληνικής περηφάνιας και αγωνιστικότητας, στιγμές εμπνευσμένες από τους αγώνες των προγόνων μας.

Βιώνει και γράφει ο Ελύτης.

Μόνε σα να πηγάιναμε μπουλούκι ανάκατο θαρρούσες, απ’ όλες τις γενιές και τις χρονιές, άλλοι των τωρινών καιρών και άλλοι πολλά παλιών, που είχαν λευκάνει απ’ τα περίσσια γένια.

Η σθεναρή αντίσταση του στρατού μας στην Αλβανία και οι μάχες των οχυρών κατά του Άξονα φανερώνουν την περηφάνεια, την περιφρόνηση του κινδύνου, τους ενθουσιασμούς και τις λύπες του λαού μας, τη στάση του απέναντι στο θριάμβο, αλλά και στην ήττα.

Διαγράφει την εθνική πορεία και περιγράφει μια σπάνια περίπτωση λαού, που συνεχίζει να στέκεται όρθιος ακόμη και όταν απανωτά τον χτυπούν οι συμφορές.

Απηχεί τον Έλληνα με τις κορυφώσεις αλλά και τις αδυναμίες του, το σθένος αλλά και τις απογοητεύσεις του, τη δύναμή να ανταπεξέλθει, ξεπρνώντας τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά του σε καιρούς χαλεπούς που το έθνος πέρασε δια πυρός και σιδήρου.

Ήταν αυτονόητο για τους Έλληνες της εποχής εκείνης αυτό που έγινε στις 28 Οκτωβρίου και αυτό που ακολούθησε.

Στα βουνά της Αλβανίας οι Έλληνες φτωχοί και ταλεπωρημένοι με το βλέμμα θολό και την ψυχή καμωμένη από ατσάλι αντιστάθηκαν στην καταιγίδα των εισβολέων, δίνοντας μαθήματα αξιοπρέπειας.

Από την πρώτη στιγμή, γράφει ο Άγγελος Τερζάκης, οι έφεδροι ξεκίνησαν με αποφασιστικότητα για το μέτωπο. Στην ψυχή τους επικρατούσε η ανησυχία, όχι ο φόβος. Στα παιδιά που φεύγαν για το μέτωπο η ευχή όλων ήταν: «Στο καλό και με τη νίκη! Κανένας δεν έδινε στη λέξη νίκη το φτηνό περιεχόμενο της παρηγοριάς.