Τα Ολύμπια Νέα

Αφιερώματα / Κόσμος

«Η Βενεζουέλα είναι θύμα παραπληροφόρησης»

bd418eceb71c39c559a5adf3c6aac5ac_M

Ο πρεσβευτής της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στην Ελλάδα, Φαρίντ Φερνάντεζ βρέθηκε στην Πιερία πρόσφατα καλεσμένος από τις κοινωνικές δομές αλληλεγγύης του τόπου μας. Σε συνέντευξη που παραχώρησε αποκλειστικά στην «ΕΠΤΑ» μίλησε για την χώρα του και την πολιτική της κατάσταση, σχολίασε τις «βολές» που αυτή δέχεται από ελληνικούς κυβερνητικούς παράγοντες, αναφέρθηκε στην πολιτική των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική και εκτίμησε πως ένας διαφορετικός κόσμος, με σημείο αναφοράς τον άνθρωπο και τα ανθρώπινα δικαιώματα, είναι εφικτός.

Ολυμπία Ευαγγέλου

Με ποιες μορφές η κυβέρνηση της Βενεζουέλας ενισχύει τις δομές κοινωνικής αλληλεγγύης και ανθρωπισμού;

Η Βενεζουέλα είναι μια χώρα που έχει υποφέρει πολύ στη διάρκεια των δεκαετιών του ΄80 και ΄90 από την εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών που έκαναν μεγάλη ζημιά στο λαό κοινωνικά και οικονομικά και μας άφησαν ένα κράτος σε κρίση και με πολλά προβλήματα. Η μπολιβαριανή επανάσταση που ξεκίνησε με την άφιξη στην εξουσία του προέδρου Ούγκο Τσάβες σήμανε μια μεταρρύθμιση και μια διαρθρωτική αλλαγή στη χώρα. Μια πολιτική αλλαγή με τον ολοκληρωτικό ανασχηματισμό των κοινωνικών δομών και του συντάγματος. Μια αλλαγή οικονομική και κοινωνική, με αύξηση του κρατικού ελέγχου επί των κρατικών πόρων, αύξηση των εγχώριων εσόδων και εφαρμογή νέων προγραμμάτων υγείας, παιδείας και δημόσιων υπηρεσιών. Η ακραία φτώχεια που έπληττε πάνω από το 20% του συνολικού πληθυσμού, σήμερα αγγίζει μόλις το 5%. Ο αναλφαβητισμός έχει εξαλειφθεί πλήρως, η πείνα, αυτό το λέει η Unesco, έχει εξαλειφθεί επίσης. Ανακηρυχθήκαμε τον περασμένο χρόνο από τα Ηνωμένα Έθνη μια χώρα «ελεύθερη» από πείνα. Και αυτά είναι λίγα μόνο από τα χιλιάδες επιτεύγματα που κατέστησαν εφικτά χάρη στην μπολιβαριανή επανάσταση. Σε μια επανάσταση κοινωνικών και οικονομικών δομών του κράτους και σε ένα ανθρωπιστικό, σοσιαλιστικό και κοινωνικό όραμα του πως πρέπει να χρησιμοποιούνται οι εθνικοί πόροι για το καλό του λαού.

Γιατί όμως είναι απαραίτητοι αυτοί οι μηχανισμοί; Δε θα μπορούσε ο κάθε πολίτης με το εισόδημά του να αυτοεξυπηρετείται;

Ναι, φυσικά. Χάρη στις προσπάθειες που κάναμε τώρα η ανεργία είναι μόνο στο 5% στη Βενεζουέλα και το επίπεδο εξάρτησης από το κράτος των πιο φτωχών πολιτών ελλατώθηκε γιατί μειώθηκε το ίδιο το ποσοστό των φτωχών. Το 1998 όταν ο πρόεδρος Τσάβες πήρε την εξουσία, ήρθε αντιμέτωπος με έναν πληθυσμό φτωχοποιημένο. Η ακραία φτώχεια άγγιζε το 25% του συνολικού πληθυσμού ενώ η γενική φτώχεια το 50%. Εκατομμύρια άνθρωποι δεν είχαν πάει ποτέ σε γιατρό, δεν ήξεραν να διαβάζουν και να γράφουν, δεν είχαν πιστοποιητικά και ταυτότητα. Και αυτό γιατί οι πολιτικές που εφαρμόζονταν τα προηγούμενα 20-30 χρόνια αποτέλεσαν μια καταστροφή του κράτους. Αυτές οι προσπάθειες και τα κατορθώματα των τελευταίων 15 ετών έγιναν εφικτά γιατί βάλαμε και πάλι τον άνθρωπο στο κέντρο της προσοχής του κράτους.

Αν συγκρίνατε τον Ούγκο Τσάβες με τον Νικολάς Μαδούρο, τι θα λέγατε;

Ο Ούγκο Τσάβες ήταν ένας ηγέτης μνημείο για την ιστορία μας. Υπήρξε ένα σύμβολο χειραφέτησης του λαού και πολλά από τα πράγματα που έγιναν στη Βενεζουέλα δε θα μπορούσαν να γίνουν χωρίς αυτόν. Και όχι επειδή είχε ένα μαγικό ραβδάκι, ο λαός συμμετείχε αλλά εκείνος ήξερε να δημιουργήσει τη στιγμή της αλλαγής με την προσωπικότητά του. Προσωπικότητες σαν τον Ούγκο Τσάβες γεννιούνται μια φορά κάθε 100 χρόνια. Για τη σημερινή περίοδο ο πρόεδρος Μαδούρο έχει τις απαιτούμενες ικανότητες για να συνεχίσει τον αγώνα που κάνουμε. Έχει ένα απίστευτο πολιτικό ένστικο, υπήρξε συνδικαλιστής, έχει σημαντική στήριξη του λαού και της παράταξής του. Και άλλωστε ο ίδιος υπήρξε πρόταση του Ούγκο Τσάβες για την προεδρία.

Από το θάνατο του Ούγκο Τσάβες τα προβλήματα στη Βενεζουέλα είναι πιο έντονα. Πορείες διαμαρτυρίας για την έλλειψη βασικών αγαθών, διαφθορά, εγκληματικότητα και υψηλό επίπεδο πληθωρισμού είναι η εικόνα που έχουμε από τα διεθνή μέσα. Πόσο απέχει αυτή η εικόνα από την πραγματικότητα;

Είναι ένας μέρος μόνο. Η πραγματικότητα της Βενεζουέλας όμως δε βγαίνει από την ίδια τη χώρα. Εγώ δε λέω πως η χώρα δεν έχει προβλήματα, δε λέω πως δεν υπάρχει πληθωρισμός και εγκληματικότητα. Όλα τα επιτεύγματα όμως που ανέφερα, η εξάλειψη του αναλφαβητισμού, η εξαφάνιση της πείνας, η μείωση της φτώχειας, πράγματα όπως για παράδειγμα ότι σήμερα η Βενεζουέλα είναι η χώρα με το χαμηλότερο δείκτη ανισοτήτων και αυτό το λέει ο ΟΗΕ, είναι η πραγματικότητα που πρέπει να εστιάσουμε. Η Βενεζουέλα σήμερα είναι η χώρα που αφιερώνει το μεγαλύτερο ποσοστό της οικονομίας της στις κρατικές κατασκευές. Κατασκευάσαμε και παρείχαμε δωρεάν 600.000 πλήρως εξοπλισμένες κατοικίες και αυτοί είναι δείκτες πολύ σημαντικοί. Αλλά υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα που δεν δίνουν σημασία σε αυτά και ενδιαφέρονται για άλλους δείκτες καθώς η Βενεζουέλα είναι η χώρα που κατέχει από τα μεγαλύτερα αποθέματα υδρογοναθράκων στον κόσμο. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι είμαστε ένα στρατηγικό αντικείμενο για τις ΗΠΑ και για τις μεγάλες διεθνείς εταιρίες που βλέπουν τη χώρα ως μαζική πηγή εσόδων. Και η μπολιβαριανή επαναστατική κυβέρνησή μας δεν ανταποκρίνεται σε αυτά τα συμφέροντα επομένως χρειάζονται μια αλλαγή στην κυβέρνηση για να τα πετύχουν.