Τα Ολύμπια Νέα

Απόψεις / Κοινωνικά

Το ελεύθερο κάμπινγκ Και το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα

Άρθρο γνώμης

Της Στυλιανής Μαντουλίδου Αναμφίβολα ενημερωμένη κοινωνία είναι η δημοκρατική κοινωνία και αυτό σημαίνει ότι θέματα που καθορίζουν τη ζωή μας οφείλουμε να τα εξετάζουμε σε κάθε επίπεδο. Σε αυτό το πλαίσιο το μεταναστευτικό/προσφυγικό ζήτημα δεν είναι ταμπού ούτε απλό θέμα φιλανθρωπίας, που για να έχει την αξία της, οφείλει να γίνεται εν κρυπτώ. Αντίθετα, αντιλαμβανόμαστε όλοι μας ότι είναι ζήτημα εθνικής και ευρωπαϊκής διάστασης, που μας υπερβαίνει, το οποίο δεν μπορούμε να διαχειριστούμε ατομικά ο καθένας ή να αγνοήσουμε.

Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα από τις αρχές τις δεκαετίας του ’90 έχει δεχθεί μεγάλο αριθμό μεταναστών αρχικά από τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά μετέπειτα και από χώρες της Ασίας και της Αφρικής, λόγω της θέσης μας στην Ε.Ε. Παρά τις αρχικές δυσκολίες, στην πορεία η πλειοψηφία αυτών των μεταναστών, εντάχθηκε στην ελληνική κοινωνία, μέσα από την εργασία που βρήκε στις καλύτερες οικονομικές συνθήκες που επικρατούσαν στη χώρα μας. Δημιουργήθηκαν οικογένειες, πρόκοψαν και σήμερα οι περισσότεροι από αυτούς είναι ευγνώμονες για όσα πρόσφερε σε αυτούς και τα παιδιά τους η Ευρωπαϊκή Ελλάδα.
Είναι αλήθεια ότι οι σημερινοί Έλληνες είναι απόγονοι Ρωμιών με καταγωγή από διαφορετικές περιοχές και ότι η άφιξη 1.069.957 προσφύγων από την Μικρά Ασία και τον Πόντο το 1922, σε μια χώρα με λιγότερο από 5 εκατομμύρια πληθυσμό, αποτέλεσε μια χωρίς προηγούμενο πρόκληση, αλλά αυτό αναμφίβολα είναι μία διαφορετική σχεδόν ενδοοικογενειακή ελληνική ιστορία .
Είναι επίσης αλήθεια ότι ο Ελληνισμός, στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης είχε την ικανότητα να αφομοιώνει και ενσωματώνει πληθυσμούς, κάτω από συνθήκες πολιτισμικής και οικονομικής ακμής αλλά από την άλλη μεριά έχει εξαναγκαστεί σε αφομοίωση, χάνοντας επί αιώνες, γενεές ανθρώπων. Είναι όμως πάντα πιο εύκολο να κοιτάς πίσω και πιο δύσκολο να κοιτάς μπροστά, βρίσκοντας λύσεις.
Το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα, δοκιμάζει σήμερα στην Ελλάδα τις αντοχές των τοπικών κοινωνιών, οι οποίες καλούνται να υποδεχθούν ρεύματα προσφύγων και μεταναστών, ευρισκόμενες οι ίδιες σε οριακές συνθήκες οικονομικής κρίσης, με αναπάντητα ερωτήματα, μεγάλη ανεργία και πολιτική ασάφεια. Ο φόβος κάνει επιφυλακτικούς και επιθετικούς τους ανθρώπους και η δράση του φιλάνθρωπου ακτιβιστή ή ο φόβος της ταμπέλας του ρατσιστή δεν είναι ικανά να λύσουν προβλήματα ενσωμάτωσης, πολυπολιτισμικότητας, πλουραλισμού ή αφομοίωσης. Η μεγάλη ανασφάλεια των συμπολιτών μας εστιάζεται, μέσα σε άλλα προβλήματα, στο τι θα γίνει με όσους αναγκαστικά ή μη, θα μείνουν στην Ελλάδα και σε θέματα που άπτονται της προστασίας του τρόπου ζωής μας. Η διαχείριση τέτοιων θεμάτων, δεν μπορεί να ανατίθεται στην κατά κεφαλήν ποσότητα αλληλεγγύης που πρέπει να διαθέτουν οι έλληνες πολίτες για να μη στιγματιστούν, ούτε αποτελεί λύση η βουβή απόγνωση, η ανοχή ή η περιστασιακή συνεργασία μιας χειμαζόμενης κοινωνίας.
Είναι δεδομένη επίσης η άποψη μερικών ελλήνων αναλυτών, ότι η ένταξη των Μουσουλμάνων είναι ευχερέστερη στη χώρα μας, από ό,τι στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, διότι υποτίθεται, η σχέση Ελληνο-Ορθοδοξίας και Ισλάμ δεν έχει τα ανταγωνιστικά χαρακτηριστικά της σχέσης ανάμεσα στους Δυτικούς Χριστιανούς και τους Μουσουλμάνους! Ανασύρεται μάλιστα από το σκοτάδι του θρύλου, μετά από 1300 χρόνια περίπου, ο Διγενής Ακρίτας με την διπλή, βυζαντινή και αραβική καταγωγή, κάπου στην περιοχή της σημερινής εμπόλεμης και τότε Συρίας για παρόμοιες με τις παραπάνω καταστάσεις, ως επιτυχές παράδειγμα της ενδιάμεσης φυλετικής και πολιτισμικής κατάστασης των τότε ακριτικών περιοχών !
Με τα παραπάνω δεδομένα, η παραμονή μας στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Εσπερίας, είναι σήμερα επιτακτικότερη από κάθε άλλη φορά. Η τήρηση των ευρωπαϊκών κανόνων, η εντατικοποίηση της προσπάθειας για παραγωγικότητα και εξωστρέφεια, για διαφάνεια, για προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και για το περιβάλλον αποτελούν τις αποτελεσματικές και μοναδικές συνισταμένες για την ύπαρξή μας ως κράτος. Η οικονομική μας ανάταξη μέσω της παραγωγικότητας θα μας επιτρέψει να διαχειριστούμε με επιτυχία την πρόκληση αυτή και όχι να την υποστούμε .
Για μια τουλάχιστον φορά το ελληνικό κράτος επιβάλλεται να σταθεί τώρα στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβει τον βασικό ρόλο που υποχρεωτικά του ανήκει σ αυτήν την ιστορία, γιατί προέχει η προστασία του ευρωπαϊκού χώρου. Προέχει η αυστηρή εφαρμογή των ευρωπαϊκών κανόνων που διέπουν την παράνομη είσοδο μεταναστών στη χώρα, ο έγκαιρος διαχωρισμός των μεταναστών από τους πρόσφυγες με ανθρώπινες και ελεγχόμενες συνθήκες διαβίωσης μετά την είσοδό τους, αντί να εισφέρονται στο ελληνικό κοινοβούλιο προτάσεις βουλευτών για περαιτέρω ελεύθερες και ανεξέλεγκτες εγκαταστάσεις σκηνών στην Ελληνική επικράτεια.