Τα Ολύμπια Νέα

Κυριότερες Ειδήσεις

Σε Βίκο και Ζαγοροχώρια

Περιβαλλοντική Ομάδα Γυμνασίου Κ. Μηλιάς

ee971cb69e29e99b88e96ff86842bc2a_L

Ζαγόρι σημαίνει τόπος ορεινός, τόπος περιτριγυρισμένος από βουνά, τόπος με ορεινές διαβάσεις, τόπος που είναι πέρα, πάνω και πίσω από το βουνό. Για άλλους ίσως σημαίνει τόπο με πολλά βουνά.

Για μας είναι ένας τόπος ζάπλουτος, ονειρεμένος, ζωντανός, γεμάτος αναμνήσεις, εικόνες και γεγονότα που η αφετηρία τους χάνεται στο βάθος του χρόνου. Εκεί για άλλη μια φορά βρεθήκαμε για 4 μαγευτικές μέρες. Ορμητήριο μας η Κόνιτσα μια κωμόπολη στην αγκαλιά της Γκαμήλας και της Τραπεζίτσας παρακλάδι του Σμόλικα. Εκεί το μεγαλύτερο πετρόχτιστο γεφύρι της χώρας, επιβλητικό και αγέρωχο στο πείσμα των καιρών. Εκεί ο Αώος, ορμητικός, θορυβώδης, φουσκωμένος ή και ήρεμος, η αρχή του Εθνικού Δρυμού. Εκεί για μια ώρα περπατήσαμε με πορεία προς τη Μονή Στομίου και νιώσαμε το δέος που προκαλεί η χαράδρα. Στο σπίτι του αγίου Παϊσιου βιώσαμε στιγμές κατάνυξης. Βάλαμε τα πόδια μπρός και περπατήσαμε, μυρίσαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε, γευθήκαμε όλα όσα βρήκαμε στο διάβα του μονοπατιού, του καλντεριμιού, του γεφυριού, της στράτας, της σκάλας καμωμένα όλα από πέτρα. Πέτρα και φως ένας τέλειος συνδυασμός κι οι διαδρομές μας ατέλειωτες.

Μαστοροχώρια: με τέχνη και μεράκι, το θαύμα των χτιστάδων. Πυρσόγιαννη, Βούρπιανη, Ασημοχώρι, Χιονάδες, Γοργοπόταμος όλα στις πλαγιές του Γράμμου, χωριά στολίδια όπου η φύση συμφιλιώνεται με τον άνθρωπο. Δουλευτάδες της πέτρας, ζωγράφοι, αγιογράφοι, άξιοι τεχνίτες του ξύλου, του χαλκού και του ασημιού ήταν όλοι από δω, με κορυφή τον αρχιμάστορα Ζιώγο Φρόντζο που έκτισε το γεφύρι της Κόνιτσας.

Βοϊδομάτης: ο κρυστάλλινος ποταμός, ο πιο παγωμένος της Ελλάδας. « Αν δεν ακούσεις το Βοϊδομάτη δεν μπορείς να νιώσεις το ηπειρώτικο μοιρολόι». Κατεβήκαμε στις πηγές εκεί που το νερό ξεπηδά με ορμή μέσα από τα βράχια στη θέση Γκαστρωμένη. Επίπονη διαδρομή ( αρχή το χωριό Βίκος), φιδογυριστό μονοπάτι, λαχάνιασμα, κόκκινα μάγουλα και στο τέλος δροσιά. Χέρια, πόδια όλο το κεφάλι βουτηγμένα στα διάφανα γαλανά νερά, μέσα στο μάτι του βοδιού! Κι η μυρωδιά της πέστροφας να χάνεται στο βαθύ πράσινο των πλατανιών.

Φαράγγι Βίκου: απ` όπου κι αν το δεις, σε συναρπάζει Από το Μονοδένδρι (αρχή), δίπλα στην πανάρχαια μονή της Αγίας Παρασκευής στο χείλος του γκρεμού, το χάος φαντάζει μοναδικό. Το κατακόρυφο βάθος των 900μ. σε τρομάζει. Από το χωριό Βίκος (τέλος του μονοπατιού), φαίνεται τόσο προσιτό, κοντινό που σε προκαλεί να το διαβείς έστω και ανάποδα. Από τη θέση Οξιά, όπου φωνάξαμε και η ηχώ μας αντιλάλησε σε όλο το μήκος του, νιώσαμε την απεραντοσύνή του. Από την απέναντι πλευρά, από την πέτρινη Μπελόη, όπου το απόλυτο άγριο τοπίο συμφιλιώθηκε με μια αίσθηση απέραντης μοναξιά και ηρεμίας ήταν αξεπέραστο.

Σκάλα Βραδέτου : ένα έργο τέχνης στις στροφές των πετάλων Φτιαγμένη με καλοζυγισμένη ξερολιθιά, ενώνει το Καπέσοβο (1120μ.υψόμετρο) με το Βραδέτο (1340μ.) αφού πρώτα κατεβεί στα 890μ. Ένα φιδογυριστό πέτρινο μονοπάτι, το μοναδικό πέρασμα για ανθρώπους και ζώα σε άλλες εποχές, με τρεις λωρίδες κυκλοφορίας, ένα έργο τέχνης που με τόση σοφία δημιούργησαν οι τεχνίτες. Το κατεβήκαμε και ήταν σαν να ταξιδεύαμε μαζί με του κυρατζήδες.

Τα χωριά; από πέτρα, σφηνωμένα περίτεχνα στο φυσικό περιβάλλον Μονοδένδρι ( το πολυσύχναστο), Αρίστη (των αριστοκρατών), Βίκος, η απόλυτη ηρεμία, η αρχή της εξερεύνησης, Δίλοφο το ρομαντικό και έρημο όνειρο, σαν άγγιγμα ψυχής. Σα φαντάσματα περιπλανηθήκαμε στα στενά του και ρουφήξαμε τα χρώματά του. Καπέσοβο, η απόλυτη πέτρινη κυριαρχία, Κουκούλι το κέντρο των βικογιατρών, ήταν μερικά από τα 46 χωριά του Ζαγορίου που νιώσαμε το άρωμα τους.

Τα γεφύρια; άπειρα!

Εκεί που για να καλυφτούν οι ανάγκες για περάσματα προεκτείνονταν η φύση, δημιουργώντας θαύματα.Της Αρίστης (το μόνο νέο, αρχή για ράφτιγκ, γοητευτήκαμε και είπαμε την άλλη φορά θα κάνουμε). Της Κλειδωνιάς, του καπετάν Αρκούδου, του Κόκκορη, του Κοντοδήμου, του Πλακίδα ή Καλογερικό – η κινούμενη κάμπια και τόσα άλλα.

Η επίσκεψη στο Ζαγόρι, ήταν κάτι που μας σημάδεψε. Τα τοπία, η θαλπωρή της πέτρας, οι ήχοι των ποταμιών, οι στράτες, τα γεφύρια, οι στιγμές κούρασης και πληρότητας είναι γεγονότα που θα μείνουν χαραγμένα βαθιά στην ψυχή μας. Θα ξαναπάμε γιατί δεν τα χορταίνεις, δεν τα γνωρίζεις όσες φορές και να πας! Θα ξαναπάμε χωρίς δισταγμό, με περισσότερο πάθος για να ακούσουμε τη « μαριόλα»…

Οι μαθητές της Περιβαλλοντικής Ομάδας
Οι υπεύθυνοι καθηγητές: Βενιώτης Νίκος – Παχιού Κλήμη